تولد يک مرگ

دل نوشته های قدیمی

tavalodemarg — Mon, 02 Jun 2008 18:16:18 GMT

شاید تمام شده باشد !

-روزهای کوتاه وشب های طولانی –

سنگینیه برف اما ....

طاق دلم را دیوانه میکند

گچهای خاطرات

تکه تکه بر سرم آوار میشوند !

و موج سرما

-با اینکه خسته است

بااینکه زمان زیادی ازهجومش به راه روهای زندگی ام . میگذرد-

هنوز دست بردار نیست !

طوفان حادثه ها

بر شیشه ی پنجره نگاهم ترک انداخته

-وزخمهایی که دنیایم را شکسته اند-

خوابم نمی برد

شپش های زمانه به جان روحم افتاده اند!

خونش را می مکند

و بین موهایش رشک (1) میگذارند .

دستانم را بین موهایش می برم

حس می کنمشان

-لزج و چندش اورند برایم !!!-

***

بلند میشوم

-هر چند خسته ام

هر چند توانم را در گذشته ها گم کرده ام

اما گذشته ها مرا گم نکرده اند

گذشته ها با منند

و همراهم می ایند

و نمی خواهند تنها بمانم –

به سمت پنجره می روم

دستانم لرزانند

-شاید سرما را حس میکنند!!!_

شیشه را می شکنم

و بهار ........دیدنیست !

-----------------------------------------------------

(۱) به معنای تخم شپش هم هست

خرداد ۸۶

يك لحظه فراموشي !

tavalodemarg — Wed, 14 May 2008 14:21:45 GMT

صداي شرشر آب مي‌آيد و جوشيدنش. و صداي سكوت وهم‌برانگيزي كه چشمانت را باز نكرده،ترسي به دلت هوار مي‌كند. سرت را بلند مي‌كني و خيره مي‌ماني به تصويرِ مرد غريبه اي كه طول مي‌كشد بفهمي خودت هستي و رد پليوري روي صورتت قرمز شده كه نشان مي‌دهد ساعتي را همان‌طور پشت ميز يله انداخته روي دست‌هايت خوابيده بودي. بلند مي‌شوي و حس مي‌كني پاهايت ناي راه رفتن ندارد و خسته‌تر از آني كه بتواني بروي دنبال صداها! مي‌نشيني لبه‌ي تخت و پاهايت را دراز مي‌كني و حس مي‌كني كه گرمت شده .دست مي‌بري و لبه‌ي پليورت را مي‌گيري و از تنت بيرون مي‌كشي اش.. فكر مي‌كني كه چرا بايد داغ باشي و نمي‌فهمي كه ساعت چند است؟ و كجايي؟ يا اصلا آنجا كجاست؟ بعد مي‌بيني،نه، آشناست؛ ديده‌اي اين اتاق را ،پنجره را و يا آن در نيمه باز را كه صداي شر و شر و جوشيدن آب از فضاي كوچكِ بازش رد مي‌شود.چشمانت را مي‌بندي و كف دست‌هايت را مي‌گذاري روي گوش‌هايت و آنقدر فشار مي‌دهي تا صدايي جز صداي فيس فيس دائمي ذهن نشنوي؛ اما مي‌شنوي و نمي‌شنوي صداهايي كه آشنا وغريب‌اند و مي‌خواهند هر كدام بلندتر از ديگري باشند ولي همه مي‌خواهند چيزي بگويند. چيزي كه تو مي‌داني ونمي‌داني‌اش! گويي مي‌شناسي و نمي‌شناسي‌اش. دست‌هايت را بر مي‌داري و چشمانت را باز مي‌كني .صداي شر شر مي‌آيد، اما ديگر چيزي نمي‌جوشد. بلند مي‌شوي و مي‌روي سمت در و مي‌فهمي صداي شر شر از حمام مي‌آيد و تو مي‌داني آنجا حمام است و كنارش آشپزخانه .ومي‌داني آنجا خانه خودت است كه سالها در آن زندگي كرده اي . اما نمي‌داني صداي شر شر براي چيست؟و نمي‌داني كسي را داري آيا كه در كنارت زندگي كند وحالا حمام باشد. از اتاق بيرون مي‌آيي تا بروي سمت حمام ، ولي صداي جيليز وويليزي در جا ميخكوبت مي‌كند .صدا از آشپزخانه مي‌آيد. مي‌روي مي‌بيني،كتري روي شعله‌ي روشن دارد مي‌سوزد وكسي نيست خاموش كند . خاموشش مي‌كني و مي‌نشيني روي صندلي و فكر مي‌كني چرا همه چيز را فراموش كرده اي ؟چه اتفاقي برايت افتاده ؟چه كسي توي حمام است؟اما به ياد نمي‌آوري و مي‌داني بايد به ياد بياوري و نميتواني به ياد نياوري! صداي تلفن مي‌ترستاندت . خيز برمي‌داري سمت اپن و نگاه مي‌كني به گوشي موبايلي كه مي‌شناسي ونمي‌شناسي‌اش .دست مي‌بري ، برش ميدار ي وخيره مي‌شوي به كيف قرمز رنگ زنانه اي كه روي اپن است .

- "الو مينا! چرا جواب نمي‌دي ؟"

گوشي را قطع مي‌كني و فكر مي‌كني به مينا كه مي‌داني دوستش داري و دوستت داشته . دوباره صداي تلفن رشته‌ي افكارت را جر مي‌دهد و تو رد قطره‌ي عرقي را از پشت گردن تا كمرگاهت حس مي‌كني .

-"اقا رضا !چرا قطع مي‌كني ؟گوشي مينا دست شماست؟اونجاست هنوز؟"

- "شما؟"

- "مهنازم !قرار بود بياد اونجا بقيه وسايلشو ببره .اومده كه!"

-" نه!"

- "پس گوشي‌اش دست شما چي‌كار مي‌كنه؟"

نمي‌داني .هيچ چيز نمي داني. حتي اين را نمي‌داني كه چرا بايد صداي شرشر بشنوي ولي نداني براي چيست؟ گوشي را قطع مي‌كني وفكر مي‌كني به مينا .به طره ي مشكي موهايش وقتي مي‌ريخت‌شان روي شانه هاي نحيفِ سفيدش .و فكر مي‌كني به صدايش، به خنده ي ممتد زنگ دارش وقتي داد مي‌زدي دوستش داري ! موبايل زنگ مي‌خورد و تو حس مي‌كني صداي زنگ در را شنيده‌اي و رفته‌اي در را باز كرده اي و مينا را ديده‌اي كه چمدان در دست به تو لبخند مي‌زند. ازش رو بر مي‌گرداني و او چمدان را رها مي‌كند و دو دستش را از روي شانه‌هايت رد مي‌كند و قلاب مي‌كند جلوي سينه ات و مي‌گويد:"نمي‌ذارم باهام قهر باشي."

موبايل باز زنگ مي‌خورد و زنگ مي‌خورد و زنگ مي‌خورد .گوشي را بر مي‌داري و مي‌گويي:"دست از سرم بردار!چرا ولم نمي‌كني؟"و يادت مي‌آيد كه مادرت هم همين را گفت :"دست از سرم بردار،چرا ولم نمي‌كني ؟"

- :"يعني چي؟ بايد تا حالا بر گشته باشه .چيز زيادي نداشت كه بخواد وقت ببره .ساعت از يازده هم گذشته!"

و مادرت هم تا ساعت يازده خانه نمي‌آمد و پدرت ديوانه بود كه دراز مي‌خوابيد و با تلفن حرف مي‌زد و تو مي‌دانستي دارد با همان زني حرف مي‌زند كه بعد ها با او مي‌رود و تو را رها مي‌كند تا روي پاي خودت بايستي !

-" ميدونم اونجا بوده ."

و تو مي‌دانستي كه مينا نبايد تا تو خانه اي بيرون باشد .

-"چرا جواب نمي‌دي؟ با مينا چي‌كار كردي؟زنگ مي‌زنم صد و ...."

گوشي را قطع مي‌كني و مي‌نشيني روي زمين و پاهايت را توي شكمت جمع مي‌كني وكف دست‌هايت را مي‌گذاري روي شقيقه‌هايت و آنقدر فشار مي‌دهي تا احساس كني چشمانت تار شده .آنگاه يادت مي‌آيد كه مادرت از در كه رفت بيرون ،دويده‌اي طرفش و چنگ انداخته‌اي به مانتواش و التماس كرده‌اي نرود و او داد زده كه دست از سرش برداري و چرا ولش نمي‌كني؟و پدرت آمده ،بغلت كرده و تو باز گريه كرده‌اي و خواسته‌اي پدرت نگذارد برود، و او دعوايت كرده كه تو بزرگ شده اي ،مرد نبايد گريه كند .بعد هم برايت تعريف كرده كه مادرت دلش هوايي شده و كس ديگري را مي‌خواهد .و تو كنار در نشسته‌اي روي زمين و پاهايت را توي شكم‌ات جمع كرده‌اي و تا شب همان‌جا مانده‌اي و فكر كرده‌اي به انشايي كه هفته‌ي پيش در مورد مادر نوشته بوده‌اي . و تو آن موقع فقط دلت مي‌خواست بروي و علامت مثبت جلوي اسمت را منفي كني!

بلند مي‌شوي و مي‌روي توي سالن و مي‌نشيني روي مبل وخيره مي‌شوي به در حمام . مي‌داني كه صدا از آنجا مي‌آيد ولي نمي‌داني كه چرا نمي‌تواني بروي سمتش ،درش را باز كني و داد بزني :"مينا !خفه نشي بس نيست؟بيا بيرون ،خسته شدم، تنهايي!" نه نمي تواني!يادت مي‌ايد دفعه آخر تهديدش كرده‌اي كه باز توي خانه زنداني‌اش مي‌كني و او گريه كرده و گفته تعادل روحي نداري. آنگاه گذاشته‌اي و رفته‌اي و آنقدر نيامده اي كه شب رفته و صبح آمده و شب رفته و صبح آمده وشب رفته وصبح آمده .و وقتي آمده اي ديده‌اي كه از گرسنگي ناي باز كردن چشمانش را ندارد . بغلش كرده‌اي و پيشاني رنگ پريده‌اش را بوسيده‌اي و گفته‌اي دوستش داري و او نبايد شب دير بيايد و صبح بيرون برود تا ظهر وقتي از سر كار بر مي‌گردي خانه نباشد .آخر خانه بدون او دلهره آور است و وهم الود. و تو از خانه‌ي خالي مي‌ترسي .

باز يادت مي‌آيد اولين باري كه آمدي توي خانه و ديدي كسي نيست، داد زده‌اي:" بابا!........بابا!" و همان موقع بود كه فهميدي از تنهايي مي‌ترسي و از نور آفتابي كه از ميان پرده‌هاي كركره عبوركند و روي ديوار نقش بياندازد . دلت مي‌خواست بخوابي و چشمانت را ببندي و فكر كني در خواب و بيداري كسي آمده ،دست برده و پتو را تا زير گلويت بالا كشيده و پيشاني تب دارت را بوسيده و پاورچين پاورچين بيرون رفته بي انكه در را ببندد يا كليد برق را بزند .و تو احساس كرده‌اي كه گرماي پتو فرح بخش تر از هر آغوشي است .

از بيرون صداي پا مي‌آيد . روبرمي‌گرداني سمت در و نگاه مي‌كني به كفش‌هاي قرمز زنانه‌اي كه وارونه روي پادري افتاده است .سعي مي‌كني حدس بزني كفش‌هاي مينا چه رنگي بوده است .كف سياه كفش ها با رويه‌ي قرمزش، همان رنگهايي‌ست كه دوست‌اش داري و مينا چه زيبا مي‌شد وقتي آنگونه لباس مي‌پوشيد و مادرت هم ! داد مي‌زني :"مينا اون تاب ودامن قرمز ومشكي‌تو مي‌پوشي ؟"و ساكت مي‌شوي تا صدايش را از بين صداي شرشر بشنوي ؛ ولي جواب نمي‌دهد و تو نمي‌فهمي چرا جواب نمي‌دهد ؟انگار كه قهر است هنوز و خودت بايد لباسها را از كمد برداري و بگذاري روي تخت و آنوقت بروي در حمام را باز كني ودست‌هايت را دور كمرش قلاب كني ،پشت گردن سفيدش را ببوسي و بگويي :"نمي‌ذارم باهام قهر باشي!"

پايان

خودمانی

tavalodemarg — Mon, 12 May 2008 13:06:48 GMT

اخیرا تعداد داستانهای نیمه تمامم زیاد شده اند .شروع می کنم با جملاتی و در می مانم با جملاتی .

حرف خودمانی

tavalodemarg — Mon, 05 May 2008 15:58:17 GMT

سلام

اين اخري ها بد جور اينجا سوت وكور شده .ديگه مي تونم بگم دوستان قديمي ،ماهي يك بار كه چه عرض كنم ،شش ماه يكبار هم اين طرفها آفتابي نمي شن .البته توقعي هم نيست (گله اي هم ). ولي خيلي زود مي خوام با شكل وشمايلي نوتر برگردم .يه جور جديدتر .

شك نكن

حرف سوم -سال جدید

tavalodemarg — Mon, 31 Mar 2008 22:13:18 GMT

*عيد - عمر- دارايي

عيد اومد ورفت .مثل پارسال مثل پيرارسال مثل ِ پس پيرارسال مثل ِ......

عمرمونم داره مياد ومي‌ره مثل عمرِ مادر بزرگ خدابيامرزمون، مثل عمر ِمادر مادر بزرگ خدابيامرزمون، مثل عمر ِمادر مادر مادر بزرگ خدا بيامرزمون،مثل......

حالا چي داريم ؟

...............................................................................

* نمودار - كارت واكسن - رشد

توي وبلاگ يكي از دوستان ديدم از اونچه تو سال 86 بهش گذشته بود نوشته . البته مواردي رو نوشته بود كه به ادبيات وداستانويسي مربوط مي‌شد و اين واسه من خيلي جالب بود . اين كار مثل كشيدن نمودار مي‌مونه .نمودار رشد كودك توي كارتهاي واكسن رو ديديد؟ به كمك شيب خطي اون مادر و البته مسئولين بهداشت خانواده متوجه وضعيت رشد كودك مي‌شن .اگه بالا بره مي گن:" عاليه .اين بچه عوض يه مامان دو تا مامان داره !همينطور ادامه بده. "اگه صاف بشه مي‌گن :"خانوم رشد بچه واستاده .چرا به بچه نمي‌رسي ؟" نون زن باباگي ميدي به اين بچه ."(البته اين اخري رو فكر كنم فقط همشهرياي قديم خودم مي‌گن .بايد يه ضرب المثل ِبومي باشه ! ) . و اگه پايين بياد مي‌گن:"اين ادرس فلان دكتره .بايد بچه رو هر چه سريع‌تر برسوني به يه دكتر متخصص!"

فكر كنم نوشتن اونچه در سال قبل بر من گذشته براي تشخيص اينكه فعلا وضعيت رشدم كجاست بد نباشه ،نه؟

*من –سال جديد -؟

...........................................................................................................

امید

tavalodemarg — Thu, 06 Dec 2007 19:40:18 GMT

چشمان حریصش دائما اتاق را دور می زد .به زحمت هوایی که وارد ریه هایش شده بود ، بیرون می داد و گوشهایش صدای خس وخس این تلاش را به مغزش مخابره می کرد .لحظه ای در رفت و آمد عنبیه ی چشمانش مکثی افتاد و تصویر دستانی که پوست چروکیده ی چسبیده به استخوانی بیش نبود را به مغرش فرستاد . چنگ انداخت به رخت خواب و سعی کرد هوا را بیرون کند ؛ كرد ؛ اما اینبار گوشهایش صدایی را به مغزش مخابره نکردند

پ.ن:تا حالا خواب دیدی که داری جون می کنی؟

خودمانی 1

tavalodemarg — Thu, 29 Nov 2007 04:22:46 GMT

حرف اول

بچه كه بودم، ادم ترسويي بودم .مثلا به شدت از كارتن چاق ولاغرمي ترسيدم .به خصوص ان لحظه اي كه براي مشورت به ان اتاق كيوسك مانند مي رفتند .يا ان زمان كه از پشت بام به داخل ژيان رنگارنگ مضحكشان مي پريدند . از اگهي هاي شركت گاز تحت عنوان اقاي ايمني چنان وحشت داشتم كه همين كه شروع ميشد ميرفتم توي اتاق و زير پتو قايم ميشدم وانگشت هاي اشاره ام را توي سوراخ گوش هايم مي چپاندم و تكانشان ميدادم و انقدر زير لب حرف "آ" را ميكشيدم تا ا اگهي تمام شود .

از خيلي چيزهاي ديگر هم ميترسيدم .مثلا از صداي شغالها ،بخصوص نصفه شبها،گاهي از ترس اينكه مبادا وارد خانه مان شوند تا صبح بيدار مي ماندم .نميدانم اين ترسها مربوط به چه مقطعي در كودكي ام هستند ولي اين را ميدانم به مرور زمان هر چه بزرگ تر شدم شجاع تر شدم .انقدر شجاع كه نه تنها از چيزهايي كه معمولا هر خانومي از ان مي ترسد نميترسيدم كه حتي در نترس بودن با مردها ي فاميل هم به رقابت ميپرداختم .جالب است بدانيد وقتي سيزده چهارده سالم بود نصفه شبها ميرفتم وتوي باغي كه كنار خانمان بود مينشستم وحركات شغالهايي كه به اميد باز بودن در هاي بار بندها ي خانه ها به قصد دزديدن مرغ وخروس به انجا ميامدند را تحت نظر ميگرفتم و چه لذتي داشت تعريفهايي كه فاميل از نترس بودنم ميكردند .انگار حرفهاي انها شجاعم ميكرد.

البته اينكه ميگويم شجاع شدم به اين معنا نيست كه نمي ترسيدم .مگر ميشود نترسيد .

ترس در ذات ما انسانهاست و نميشود انكارش كرد .ولي حقيقت امر اين بود كه از ترس لذت مي بردم .وقتي از بلندي پرت ميشدم اين حس ترسي كه در حين سقوط بهم دست ميداد چنان برايم لذتبخش بود كه تا چند دقيقه درد زخم هايي كه برداشتم را حس نميكردم وبا رويي گشاده ، اطرفيانم را كه حيران و وحشت زده نگاهم ميكردند متعجب مي كردم .

نمي دانم چه شد اينها را نوشتم .شايد به خاطر اين كه بعد از مدتها امروز دوباره ترسيدم .البته جنس اين ترس با ترس هاي لذت بخشي كه گفتم از زمين تا اسمان فرق ميكرد .البته ميتوانستم از ان هم لذت ببرم ولي چند صباحي است ذهنم درگير موضوعي شده كه لذت بعضي چيزها را ازم گرفته .مثل همين لذت ترسيدن .

مثل طنز چهار خانه كه هميشه به جاي اينكه بخنداندم اعصابم را خرد ميكند .

پ.ن ۱:شكسپير:"براي لذت بردن از زندگي كافي است كمي احمق باشي !"

پ.ن ۲:از وقتي يه جاي ديگه پيداكردم كه ميتونم حرفهاي تخصصي مو اونجا بزنم اينجا كمي سوت وكور شده

و از اين به بعد براي اينكه اينجا از اين ركود و سكوت در بياد ميخوام شخصي ترش كنم .(يا بهتره بگم خصوصي تر)

ستاره های کاغذی

tavalodemarg — Wed, 21 Nov 2007 20:18:18 GMT

ساحل ابروانت خاموش است

و مدتي ست.......

نگاهت ستاره ها را گم كرده ...

ومن !

پشت پرچين سكوت

باز هم به اميد خورشيد

باز هم به اميد چراغهاي روشن

ستاره ي كاغذي مي سازم

يادداشتي بر داستان سراسر حادثه اثر بهرام صادقي

tavalodemarg — Fri, 02 Nov 2007 14:55:18 GMT

سراسر حادثه داستان تلخ شخصيت هاست .داستان چند لايه اي كه چه به لحاظ ساختاري وچه به لحاظ محتوا قابل بررسي مي باشد .داستاني كه در عين ايجاز،چندين شخصيت مختلف در آن مانور ميدهند بدون اينكه كلمه اي پر گويي يا حتي كم گويي در مورد شخصيت ها خواننده را آزار دهد .اين اثر از جمله معدود آثاري است كه توانسته در قالب داستان كوتاه چندين شخصيت را موشكافانه مورد بررسي قرار دهد كه البته نقش ساختاري كه صادقي در انتخاب ان تبحري خاص داشته در اين موفقيت غير قابل چشم پوشي است .

از همان ابتداي داستان مشخص مي شود كه داستان در پي شخصيت ها بر امده . در بند اول ما تقريبا مي فهميم سه برادر هر كدام چه موضعي د راين خانه دارند .(برادر بزرگ تر دستور ميدهد و برادر كوچك تر مخالف است –هميشه مخالف است –و برادر وسطي كه گويي هميشه در سايه است و تا به دنياي كوچكش تجاوز نكند كاري به كاركسي ندارد نظري ممتنع دارد ).

اين بند در واقع نقش عملي داستان را ايفا ميكند و در پي عملي كه راوي ان را روايت مي كند ما به جنبه اي از شخصيت اين كاركتر ها پي مي بريم .

در بند دوم داستان است كه خواننده اطلاعلاتي ولو اندك وازديد ومنظر يكي ار شخصيت هاي داستان –برادر كوچك ،مسعود - بد ست مي اورد .

در اين جا خواننده باتوجه به اين ديالوگهاي مسعود با اقاي مهاجر آشنا مي شود و بهروز (برادر كوچك)و جنابعالي (برادر بزرگ)را بيشتر مي شناسد .

در بند سوم اما،اين راوي است كه پا به ميدان مي گذراد و بر خلاف بند اول كه عملا يك روايت كننده ي محض ِاتفاقات است در اين بند به ابراز عقيده در مورد دو شخصيت بهروز و جنابعالي مي پردازد .اما نكته اي كه در اين نوع روايت بايد مد نظر داشت اين است كه راوي به هيچ عنوان قصد پر گويي ندارد .در حقيقت صادقي ترجيح داده زياد به راوي خط ندهد تا داستان به دره ي تعريفي بودن سقوط نكند .

نويسنده سعي دارد معرفي شخصيت ها را بين سه ارتيكل ِ عمل داستاني ،روايت و ديالوگ تقسيم كند كه اين شگرد با هنرمندي تمام در طي داستان پياده شده. در جايي نقش ديالوگ پررنگ مي شود ودر جاي ديگر دو ارتيكل ديگر؛ ولي چيزي كه حائز اهميت است اين است كه هيچ كدام از اين ارتيكل ها از حد خود فراتر نمي روند و ميانگين كل آنها نشان دهنده تعادلي است كه بين اينها برقرار است .

ولي به راستي بهرام صادقي چه مقصدي داشته؟و چرا چنين سبكي را براي اين داستان برگزيده ؟اين سوال را مي توان با تعريفي كه از سبك داده اند پاسخ داد .البته تعاريف زيادي از سبك وجود دارد ولي اين تعريف كه از فرهنگ اصطلاحات ادربي انتخاب شده ما را به مقصد مي رساند :"سبك آرايش كلمات است به طريقي كه آناً فرديت نويسنده و فكر ونيت او را بيان كند "**

در طي داستان هر يك از سه ارتيكل فوق الذكر با توجه به توانايي هاي خود به گونه اي شخصيت هاي داستان را به خواننده معرفي ميكنند .اين معرفي گاه در جاهايي شبيه هم نيستند كه البته به اين معنا نيست كه تعاريف در تضاد هم هستند –كه عملا باعث سردرگمي خواننده نمي شوند .-بلكه اين تعاريف بنا به طبيعت انسان ها و روابط بينشان كه هر كس در مورد هر چيزو هر شخص با توجه به عقايد و شخصيت خود برداشت ميكنند امري كاملا طبيعي است .

بلبل در مورد سه برادر نظري ميدهد كه همين نظر با شخصيتش جور است و درويش در نقطه ي مقابل بلبل عقيده اي جز اين دارد .درست است عقادي اين دو با هم تفاوت دارد ولي وقتي نظرات اين دو در كنار هم قرارمي گيرد ما شخصيت برادر ها را بهتر درك مي كنيم. ضمن اينكه همين دويالوگها ،كدهايي هستند كه به كمك انها مي شود درويش و بلبل را نيز بهتر شناخت .

در بطن اين نوع نگاه و اين سبك حرفي نهفته است كه نميتوان انر ا بدور از فلسفه ي انسان شناسي انسانها دانست .انسانها موجودات چند لايه اي هستند كه شناخت آنها بستگي به چند شناخت دارد .اول شناخت اطرفيان آنها .دوم شناختي كه طرافيان از آنها داردند .سوم شناختي كه خود نسبت به خود دارند و چهارم شناختي كه پس از وقوع حوادث و اتفاقات خاص باعث مي شود نيمه پنهان شان بروز نمايد .

در كنار اين نوع شناختها شايد بتوان در مورد شخصيتي نظر نسبتا كاملي داد .كه صادقي در اين داستان توانسته به خوبي چنين فلسفه اي را در قالب سبكي كه انتخاب كرده پياد ه كند .

من خواندن اين داستان را به تمامي ادبيات دوستان پيشنهاد ميكنم . برا ي خواندن اين داستان اینجا را كليك كنيد .

---------------------------------------------------------------------

*عناصر داستان :نوشته ي جمال مير صادقي .تهران-انتشارات سخن. چاپ چهارم 1380.ص507

نووالیس

tavalodemarg — Mon, 22 Oct 2007 10:19:18 GMT

هر رمان چونان یک زندگی است که به شکل کتاب جلوه میکند .هر زندگی سر لوحه ای دارد ،عنوانی ،ناشری ،پیشگفتاری ،درامدی ،متنی ،یادداشتی هایی .