تولد يک مرگ

nasrin — Mon, 02 Nov 2009 08:06:18 GMT

"بالانس"

دیروز فیلم کوتاه بالانس رادیدم، یک فیلم کوتاه چند دقیقه‌ای که چندین ساعت ذهن مرا مشغول کرد. مطالبی که می‌دانی و لمس کرده‌ای در قالبی نو و جذاب که تو را به فکر وامی‌دارد.

پنج عروسک خمیری هم‌شکل با لباس‌های شبیه به هم. تنها وجه تمایز آن‌ها شماره‌ا‌ی است که هرکدام برپشت پالتوهای بلند خاکستری خود حمل می‌کنند. بر روی یک صفحه‌ی معلق در فضا ایستاده اند و برای حفظ تعادل صفحه، در سطح آن پخش می‌شوند. بعد چوب ماهیگیری خود را به پایین می‌فرستند ویکی موفق می‌شود صندوقچه‌ای را به بالا بکشد. وزن صندوقچه تعادل صفحه را به هم می‌زند و آدمک‌ها برای حفظ بالانس هر کدام قدمی برمی‌دارند. لحظاتی که یکی در کنار صندوقچه به موسیقی گوش می‌دهد، دیگران ثابت می‌ایستند تا او لذتش را از نوای موسیقی ببرد.

هر کدام ازما در زندگی قدم‌هایی بر می‌داریم که بر روی زندگی دیگران تاثیر دارد، چه خواسته چه نا خواسته. ما برای حفظ این زندگی معلق، بهم پیوسته‌ایم و رفتارهای‌مان بر روی سرنوشت دیگران موثر است.

در لحظات پایانی فیلم هرکدام برای تصاحب صندوقچه تعادل صفحه را به هم می‌زنند. یکی بر روی صندوقچه می‌نشیند و با احساس تملک کامل و با بیرحمی، تک تک آدمک‌ها را به پایین پرتاب می‌کند. ولی برای پایین انداختن آدمکی که آویزان است از روی صندوقچه بلند می شود و به آن طرف صفحه می رود. با لگد او را هم پرت می‌کند. حالا اوست در این سوی صفحه و صندوقچه در آن سو. هر قدمی که بردارد به سقوط خودش یا صندوقچه می انجامد.

ما در زندگی خود چقدر دچار احساس حرص و آز شده ایم و چگونه قدم برداشته ایم که به بالانس برسیم بدون اینکه به بالانس زندگی دیگران رحم کنیم؟ یا نقش قربانی را بازی کرده ایم وسقوط کرده ایم؟.........

nasrin — Sat, 24 Oct 2009 19:01:18 GMT

آن سیب

نگاهش از روی دست بچه ها به سمت سینی پر از سیب می سرید.سیب سرخ درست گوشه ی سینی بودو هنوز کسی انتخابش نکرده بود. سینی حالا فقط دوسیب زرد وسرخ داشت نفسش رابه آرامی بیرون داد امادستش در هوا ماند. دخترکی که کنارش ایستاده بود محکم به سیب سرخ گازمی زدوجای دندانهای بزرگش روی تن سیب می ماند.

سالها از زمان می گذرد واو بارها سیب سرخی را درد ست گرفته وبوییده، اما هیچ کدام به سرخی آن سیب نبودند.

شعر

tavalodemarg — Mon, 05 Oct 2009 06:16:36 GMT

"شعر"

شمع می‌شوم وقتی

من یادت می‌رود

شعله( ام )

ذره ذره

ابم می‌کند

اب می‌شود، از آسمان

بارانم می‌کند

باران می‌چکد سقف‌اَم را

سوراخ می‌شود

چکه چکه

سطل می‌شوم اب‌ها را

کودکی‌ام می‌نشیند

نگاه می‌شود چشم‌ام را

اشک می‌شود

می ریزم کاغذ را

پ....خ....ش می شود

پ...خ...ش...می‌شوم

م...ح...و می شود

م...ح...و می‌شوم

تو یادم می‌روی

nasrin — Sat, 26 Sep 2009 07:15:43 GMT

ناظر کبیر

بهشت خاکستری را خواندم .ونمی دانم چرا هوس دوباره خواندش به سرم زد.همراه با تمام شدن صفحه ای ازان، کتاب 1984 جورج اورول در ذهنم ورق می خورد.اقای جنت ساز میشد ناظر کبیر.

وینستون چقدر اشنا وملموس است.

دستگاه تله اسکرین ونظام توتا لیتردر کتاب 1984تبدیل شد به گوشواره وخانه های شیشه ای.وباورش برایم سخت است که در دوران برادر بزرگ زندگی می کنم.انگار کابوسی است که هرلحظه منتظرم از ان به بیرون پرت شوم.......

دل نوشته

nasrin — Wed, 16 Sep 2009 17:42:18 GMT

جریان

رویاهایم را به آب می سپارم. حتا اگر رود کوچکی باشد. مهم این است که جریان دارد.راهش را پیدا می کند به نرمی و می دانم اگر به تخته سنگی بخورد ومثل گردنبند مرواریدی در هوا پراکنده شود بازهم دانه هایش یکدیگر را می یابند.ایمان دارم می رسد به دریایی که لا جوردیست وآسمانش همیشه افتابی.پس بسپار رویاهایت را به اب......

دل نوشته

tavalodemarg — Sat, 12 Sep 2009 08:51:47 GMT

"می‌دانم و نمی‌دانم "

توی کله‌ام بین همه ی سیم میم‌های عصبی و نورون مورون‌ و سلول ملول‌ها قهوه‌ای و خاکستری، نوزدهم و بیستم و بیست و یکم یک‌هو شروع می‌کنند به رژه رفتن . جمع وتفریق که می‌کنم، با تخمین، سه ماه علم می‌شود جلویم، آن هم با کلی پارچه‌ی رنگ‌و‌وارنگ که از هزار بقچه‌ی هزار پستو بیرون آمده، و از سرش سرازیر شده تا عذا‌داری این سه ماهم را هرچه پر شور و باشکوه‌تر، عین انتخابات خرداد 88 برگزار کند.

اما نه! کدام پارچه‌ی رنگ‌وورانگ؟

ببین چطور یک‌هو شیفته‌ی کلمه شدم که بی هوا حرف های ِ ه...ز...ا...ر را چپاندم توی دل ِبقچه تا شاید دست کم از لذت ِمتن بی‌نصیب نمانم. اما فریب تا به کی؟

پس هزار را منهای نهصد و نود و نه می‌کنم تا یک، یک علم کند آن وسط؛ آن هم بی‌هیچ پارچه‌ای. مگر توی خانه‌ی من غیر یک تیر ِچوبی ِدیلاق ِبی‌معنی، چیز دیگری این روزها پیدا می‌شود که بخواهم پارچه‌اش کنم و ببندمش به سر علم شده‌ی متن‌اَم ؟

مرا چه می شود؟

من که خوب بودم؟ یعنی خوب که نه، ولی بد هم نبودم. اما می‌دانم و نمی‌دانم یک‌هو چرا همه‌ی این روزها مثل سبز پوشان خرداد فکر کودتای مخملی افتادند و ریختند توی میدان آزادی ذهنم و با سکوتشان پدر صابم را در آوردند؟ روزها خب حق‌شان را طلب می‌کنند . حقی که خوب می‌دانم و نمی‌دانم به باد رفته و اگر بخواهم هم نمی‌توانم بدهم‌شان. اما من که لباس شخصی ندارم که با باتوم‌های از آسمان نازل شده به جان‌شان بیفتم تا خفه شوند-خفه که هستند- بمیرند. پس چاره‌ای نیست. آن‌ها می‌ریزند روی سرم تا خفه شوم –خفه که هستم-بمیرم.

فکرش را بکن قریب به نود روز آمد و رفت، بی‌آنکه آسمانی داشته باشم. نه آسمانی که آفتابش آن وسط حکم براند و نه آسمانی که ابرهایش سکوت را راهپیمایی کنند.

اینجا توی ذهن ِمن انگار چیزی پوچ شده. انگار توی این قریب به نود روز جزوی از من توی من گم شده .شایدم بین این همه دیوار که هر روز مرا تنگ‌تر و تنگ‌تر و تنگ‌تر در آغوش کشیده‌اند پنهان شده باشم. اری خوب که نگاه می‌کنم، می‌بینم حل شده‌ام توی دیوار و پر از خط‌خطی‌های سیاه و‌ بنفش‌- اَش کرده‌ام . می‌دانم و نمی‌دانم؛ شاید یکی، همین روزها در را باز کند و با یک سطل رنگ سفید همه‌ی مرا توی دیوار محو کند .

دل نوشته

nasrin — Wed, 09 Sep 2009 16:54:18 GMT

"گفت :بنویس"

شروع کردم. آن‌قدر در ذهنم دایره‌وار چرخیده‌ام که بوی تهوع سراسرش را گرفته. مثل حلزون می‌لغزم در محیط نا محدود‌ش. بارها و بارها از یک راه گذر کرده‌ام. دور باطل. تکرار و تکرار........

می‌خواهم پنجه بکشم وتمام نقابهای درون و برون‌اَم را پاره کنم. دست‌هایم در هوا آویزان است و روبه‌رویم را هزاران نفر با نقاب گرفته‌اند، گویی جشن بالماسکه است........

شعر

tavalodemarg — Fri, 04 Sep 2009 16:07:18 GMT

"شب و روز"

شب را پاره می‌کنم
- از وسط -
تا ستاره‌ها
بیفتند
روی زمین
و آن‌گاه که ماه را
توی آسمان
تنها گذاشتم
روز را می‌گذارم
ترانه کند خودش را
تا برای شب
و برای ماه
تمامیت‌اش را حل کند

- توی شعر

دل نوشته

tavalodemarg — Mon, 31 Aug 2009 15:33:18 GMT

"بی ... خیالی"

مالیا...!
بیا دیگر هیچ‌گاه عاشق نشویم
تا درد فراق نکشیم
تا دیگرهیچ‌گاه دست‌های بهار را توی دست‌های پاییز خواب نبینیم
بیا دیگر هیچ‌گاه توی پیاده رو راه نرویم
تا هیچ کودکی را التماس‌کنان دنبال خود نبینیم
بیا تا دیگر هیچ‌گاه، روزنامه‌"ای" نخوانیم
تا به خواندنش عادت نکنیم
اصلا بیا تا آخر عمر
تلویزیون را روشن نکنیم
تا یادمان برود هیچ، چه راحت می‌تواند همه چیز شود
بیا یاد بگیریم
دنیا ممکن است یک رنگ بیشتر نداشته باشد
تا انتظار رنگ‌های دیگر را از یاد ببریم
بیا هیچ گاه دیگر به غروب آفتاب زل نزنیم
تا یادمان برود طلوع هم زیباست
بیا تا باهم فکر کنیم
دنیا گرد نیست
تا تاریخ را مکرر تکرار نکنیم

مالیا...!

فکر می کنم؛
اگردیگر فکر نکنیم شاید دنیا
سفیدترباشد
پس بیا دیگر هیچ گاه فکر نکنیم
بیا صبح ها
فقط
یاد خاک‌هایی باشیم که روی قاب عکس‌هایمان نشسته
و باید پاکشان کنیم
و ظهرها
فقط
به قاب عکس‌هایی فکر کنیم که کج‌اند
و باید صافشان کنیم
و شب‌ها
فقط
خواب قاب عکس هایی را ببینیم
که فردا
تمیز و صاف خواهند بود

شعر دیگران

tavalodemarg — Thu, 27 Aug 2009 06:57:18 GMT

" عقاب"

گشت غمناک دل و جان عقاب

چو ازو دور شد ايام شباب
ديد کش دور به انجام رسيد

آفتابش به لب بام رسيد
بايد از هستي دل بر گيرد

ره سوي کشور ديگر گيرد

خواست تا چاره ناچار کند

دارويي جويد و در کار کند
صبحگاهي ز پي چاره کار

گشت بر باد سبک سير سوار
گله کاهنگ چرا داشت به دشت...

دکتر پرویز خانلری