تولد يک مرگ - یک شعر از دو نفر

داستان ،شعر،نقد وحرف های من


	درباره وبلاگ شانزدهم بهمن ماه سال هشتاد و پنج اينجا نوشتم: با زدن اولین پست در وبلاگ گروهی" پاتوق ادبی "،کار این گروه رسما اغاز شد .از کلیه دوستانی که به این وبلاگ سر میزدن درخواست میکنم که ما را در انجا نیز همراهی کنن .قطعا حضور مستمر شما به ما در رسیدن اهدافمان یاری میکند .با تشکر فراوان "من" http://patogheadabi.blogfa.com امروز، هفتم مهر ماه سال هشتاد وهفت است. چند وقت گذشته؟ بعضي از اينجا به آنجا آمدند ونرفتند، برخي ديگر آمدند ولي نماندند و خيلي‌ها هم بعد به ما اضافه شدن. كار گروه خوب پيش رفت. فضاي گفت‌گو و بحث خوبي در دنياي مجازي ايجاد كرديم. خيلي‌ها تحسينش كردن؛ هر چند ايرادات زيادي برش وارد بود وهست. الان بعد از يك سال اندي يك قدم پيش‌تر گذاشتيم و وبلاگ پاتوق را، به سايتي براي ادب دوستان بخصوص نو قلمان عزيز ارتقاء داديم. اين سايت متعلق به شخص يا اشخاص خاصي نيست. بيشتر قصدمان ايجاد پيوندي است بين دوستاني كه در دنياي اينترنت قلم مي‌زنند و داستان مي‌نويسند. و آخر كلام اين‌كه، آنجا بيشتر از وبلاگ نيازمند كمكتان خواهيم بود. ‌http://www.patogheadabi.com منوی اصلی صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو مطالب پیوندهای روزانه وبلاگ پاتوق ادبی سايت پاتوق ادبي آرشیو پیوندهای روزانه آرشیو مطالب مهر 1387 شهریور 1387 مرداد 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 آرشيو آرشیو موضوعی قلم سرخ جوهر سرخ کلام سرخ شعر سرخ نقد سرخ پیوندها پاتوق ادبی بی تو هرگز تيله باز عينالي تازه های ادبی دور از خانه تادانه رهگذر نامه کوزت .دختری در مزرعه سلول چراگاه در قعر هاويه‌ي نوشتن حلقه سه شنبه ربط دار داستان کوتاه ، مقاله و دستنوشته دلتنگی های من وتو تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم اینجا داستان داستانک سرزمین من خودنویس پاستا داستانک من قصه گی قصه خوانی عقل سرخ در جستجوي زمان از دست رفته حلقه ادبي ادبيات داستاني/خليل رشنوي ترشحات مغزي من اندرونيته زاگرس استوري RSS Powered By BLOGFA.COM


	یک شعر از دو نفر من در این باران به چه می اندیشم؟ هیچ...؟! شاید ان شاپرک خیس بسوزاند دل چه خدایی است این فکر و چه پر خاطره این شعر غمین تو چکاوک را بین در چه فکر است ایا ؟فکر ان شمع ،ان گل،ان عشق ؟ یا که در اندیشه ی روییدن یک شاخه ی باران درابر ؟ * من در این میکده ی لطف به باران می اندیشم و به ان ابر که پر گشته زیک بغض تهی از فریاد یک بغض کشنده در اوج کاش این بار پرستو نماند در باد زاغ این شعر بلند بال تر گشته ی خود، خانه رساند این بار شرم شوق باران؛ کاش بر شیشه نماند این بار کاش امروز رساند باران به خروش شیشه به صدای بیشه یک درود از ته دل و من اینجا سر جالیز تفکر ،باز می اندیشم باز می اندیشم به همان شعر قدیمی . باز باران با ترانه ..... لیک دیگر نیستم من کودکی پر جذبه که دود پی در پی ،توی جنگلهای، خیس وسبز گیلان بالهای فکرم بار دیگر نتواند پرید ،از سر جوی روان و نخواهند رسید به شکوه ابران * از خروش باران برگها برخیزند و بخوانند هر صبح . - بهر سپیده- و نوازند اهنگ دگر در هر صبح تا بگیرند جشن پیشواز برای خورشید شرشر جوی روان سقفها بر سر عابر خسته از ته کوچه سر بسته ی دیروز باز هم می رسد از دور به گوش بگذر ای رهبرده تا نخشکیده ابر تا نرفته باران تا نخوانده چکاوک غزل تنهایی !!! سلام این شعر رو می بینین .اگر در مفهومش فرو رفته باشین متوجه اشفتگی اش می شوید.از انجایی که دو نفر نوشتنش کمی از لحاظ معنایی اشفته به نظر میرسه .به یاد دوست خوبم مهری جان که باهم این شعر رو در یک روز بارانی و سر کلاس شیمی سرودیم و در این روزاهای بارانی اینجا میگذارم . \|+\| نوشته شده توسط من در پنجشنبه نهم فروردین 1386 \|