صداي شرشر آب مي‌آيد و جوشيدنش. و صداي  سكوت وهم‌برانگيزي كه چشمانت را باز نكرده،ترسي به دلت هوار مي‌كند. سرت را بلند مي‌كني و خيره مي‌ماني به تصويرِ مرد غريبه اي كه طول مي‌كشد بفهمي خودت هستي و رد پليوري روي صورتت قرمز شده كه نشان مي‌دهد ساعتي را همان‌طور پشت ميز يله انداخته روي دست‌هايت خوابيده بودي. بلند مي‌شوي و حس مي‌كني پاهايت ناي راه رفتن ندارد و خسته‌تر از آني كه بتواني بروي دنبال صداها! مي‌نشيني لبه‌ي تخت و پاهايت را دراز مي‌كني و حس مي‌كني كه گرمت شده .دست مي‌بري و لبه‌ي پليورت را مي‌گيري و از تنت بيرون مي‌كشي اش.. فكر مي‌كني كه چرا بايد داغ باشي و نمي‌فهمي كه ساعت چند است؟ و كجايي؟ يا اصلا آنجا كجاست؟ بعد مي‌بيني،نه، آشناست؛ ديده‌اي اين اتاق را ،پنجره را و يا آن در نيمه باز را كه صداي شر و شر و جوشيدن آب از فضاي كوچكِ بازش رد مي‌شود.چشمانت را مي‌بندي و كف دست‌هايت را مي‌گذاري روي گوش‌هايت و آنقدر فشار مي‌دهي تا صدايي جز صداي فيس فيس دائمي ذهن نشنوي؛ اما مي‌شنوي و نمي‌شنوي صداهايي كه آشنا وغريب‌اند و مي‌خواهند هر كدام بلندتر از ديگري باشند ولي همه مي‌خواهند چيزي بگويند. چيزي كه تو مي‌داني ونمي‌داني‌اش!  گويي مي‌شناسي و نمي‌شناسي‌اش. دست‌هايت را بر مي‌داري و چشمانت را باز مي‌كني .صداي شر شر مي‌آيد، اما ديگر چيزي نمي‌جوشد. بلند مي‌شوي و مي‌روي سمت در و مي‌فهمي صداي شر شر از حمام مي‌آيد و تو مي‌داني آنجا حمام است و كنارش آشپزخانه .ومي‌داني آنجا خانه خودت است كه سالها در آن زندگي كرده اي . اما نمي‌داني صداي شر شر براي چيست؟و نمي‌داني كسي را داري آيا كه در كنارت زندگي كند وحالا حمام باشد. از اتاق بيرون مي‌آيي تا بروي سمت حمام ، ولي صداي جيليز وويليزي در جا ميخكوبت مي‌كند .صدا از آشپزخانه مي‌آيد. مي‌روي مي‌بيني،كتري روي شعله‌ي روشن دارد مي‌سوزد وكسي نيست خاموش كند . خاموشش مي‌كني و مي‌نشيني روي صندلي و فكر مي‌كني چرا همه چيز را فراموش كرده اي ؟چه اتفاقي برايت افتاده ؟چه كسي توي حمام است؟اما به ياد نمي‌آوري و مي‌داني بايد به ياد بياوري و نميتواني به ياد نياوري! صداي تلفن مي‌ترستاندت . خيز برمي‌داري سمت اپن و نگاه مي‌كني به گوشي موبايلي كه مي‌شناسي ونمي‌شناسي‌اش .دست مي‌بري ، برش ميدار ي وخيره مي‌شوي به كيف قرمز رنگ زنانه اي كه روي اپن است .

- "الو مينا! چرا جواب نمي‌دي ؟"

   گوشي را قطع مي‌كني و فكر مي‌كني به مينا كه مي‌داني دوستش داري و دوستت داشته . دوباره صداي تلفن رشته‌ي افكارت را جر مي‌دهد و تو رد قطره‌ي عرقي را از پشت گردن تا كمرگاهت حس مي‌كني .

-"اقا رضا !چرا قطع مي‌كني ؟گوشي مينا دست شماست؟اونجاست هنوز؟"

- "شما؟"

- "مهنازم !قرار بود بياد اونجا بقيه وسايلشو ببره .اومده كه!"

-" نه!"

- "پس گوشي‌اش دست شما چي‌كار مي‌كنه؟"

    نمي‌داني .هيچ چيز نمي داني. حتي اين را نمي‌داني كه چرا بايد صداي شرشر بشنوي ولي نداني براي چيست؟ گوشي را قطع مي‌كني وفكر مي‌كني به مينا .به طره ي مشكي موهايش وقتي مي‌ريخت‌شان روي شانه هاي نحيفِ سفيدش .و فكر مي‌كني به صدايش، به خنده ي ممتد زنگ دارش وقتي داد مي‌زدي دوستش داري ! موبايل زنگ مي‌خورد و تو حس مي‌كني صداي زنگ در را شنيده‌اي و رفته‌اي در را باز كرده اي و مينا را ديده‌اي كه چمدان در دست به تو لبخند مي‌زند. ازش رو بر مي‌گرداني و او چمدان را رها مي‌كند و دو دستش را از روي شانه‌هايت رد مي‌كند و قلاب مي‌كند جلوي سينه ات و مي‌گويد:"نمي‌ذارم باهام قهر باشي."

     موبايل باز زنگ مي‌خورد و زنگ مي‌خورد و زنگ مي‌خورد .گوشي را بر مي‌داري و مي‌گويي:"دست از سرم بردار!چرا ولم نمي‌كني؟"و يادت مي‌آيد كه مادرت هم همين را گفت :"دست از سرم بردار،چرا ولم نمي‌كني ؟"

- :"يعني چي؟ بايد تا حالا بر گشته باشه .چيز زيادي نداشت كه بخواد وقت ببره .ساعت از يازده هم گذشته!"

و مادرت هم تا ساعت يازده خانه نمي‌آمد و پدرت ديوانه بود كه دراز مي‌خوابيد و با تلفن حرف مي‌زد و تو مي‌دانستي دارد با همان زني حرف مي‌زند كه بعد ها با او مي‌رود و تو را رها مي‌كند تا روي پاي خودت بايستي !

-" ميدونم اونجا بوده ."

و تو مي‌دانستي كه مينا نبايد تا تو خانه اي بيرون باشد .

-"چرا جواب نمي‌دي؟ با مينا چي‌كار كردي؟زنگ مي‌زنم صد و ...."

    گوشي را قطع مي‌كني و مي‌نشيني روي زمين و پاهايت را توي شكمت جمع مي‌كني وكف دست‌هايت را مي‌گذاري روي شقيقه‌هايت و آنقدر فشار مي‌دهي تا احساس كني چشمانت تار شده .آنگاه يادت مي‌آيد كه مادرت از در كه رفت بيرون ،دويده‌اي طرفش و چنگ انداخته‌اي به مانتواش و التماس كرده‌اي نرود و او داد زده كه دست از سرش برداري و چرا ولش نمي‌كني؟و پدرت آمده ،بغلت كرده و تو باز گريه كرده‌اي و خواسته‌اي پدرت نگذارد برود، و او دعوايت كرده كه تو بزرگ شده اي ،مرد نبايد گريه كند .بعد هم برايت تعريف كرده كه مادرت دلش هوايي شده و كس ديگري را مي‌خواهد .و تو كنار در نشسته‌اي روي زمين و پاهايت را توي شكم‌ات جمع كرده‌اي و تا شب همان‌جا مانده‌اي و فكر كرده‌اي به انشايي كه هفته‌ي پيش در مورد مادر نوشته بوده‌اي . و تو آن موقع فقط دلت مي‌خواست بروي و علامت مثبت جلوي اسمت را منفي كني!

     بلند مي‌شوي و مي‌روي توي سالن و مي‌نشيني روي مبل وخيره مي‌شوي به در حمام . مي‌داني كه صدا از آنجا مي‌آيد ولي نمي‌داني كه چرا نمي‌تواني بروي سمتش ،درش را باز كني و داد بزني :"مينا !خفه نشي بس نيست؟بيا بيرون ،خسته شدم، تنهايي!" نه نمي تواني!يادت مي‌ايد دفعه آخر تهديدش كرده‌اي كه باز توي خانه زنداني‌اش مي‌كني و او گريه كرده و گفته تعادل روحي نداري. آنگاه گذاشته‌اي و رفته‌اي و آنقدر نيامده اي كه شب رفته و صبح آمده و شب رفته و صبح آمده وشب رفته وصبح آمده .و وقتي آمده اي ديده‌اي كه از گرسنگي ناي باز كردن چشمانش را ندارد . بغلش كرده‌اي و پيشاني رنگ پريده‌اش را بوسيده‌اي و گفته‌اي دوستش داري و او نبايد شب دير بيايد و صبح بيرون برود تا ظهر وقتي از سر كار بر مي‌گردي خانه نباشد .آخر خانه بدون او دلهره آور است و وهم الود. و تو از خانه‌ي خالي مي‌ترسي .

   باز يادت مي‌آيد اولين باري كه آمدي توي خانه و ديدي كسي نيست، داد زده‌اي:" بابا!........بابا!" و همان موقع بود كه فهميدي از تنهايي مي‌ترسي و از نور آفتابي كه از ميان پرده‌هاي كركره عبوركند و روي ديوار نقش بياندازد . دلت مي‌خواست بخوابي و چشمانت را ببندي و فكر كني در خواب و بيداري كسي آمده ،دست برده و پتو را تا زير گلويت بالا كشيده و پيشاني تب دارت را بوسيده و پاورچين پاورچين بيرون رفته بي انكه در را ببندد يا كليد برق را بزند .و تو احساس كرده‌اي كه گرماي پتو فرح بخش تر از هر آغوشي است .

    از بيرون صداي پا مي‌آيد . روبرمي‌گرداني سمت در و نگاه مي‌كني به كفش‌هاي قرمز زنانه‌اي كه وارونه روي پادري افتاده است .سعي مي‌كني حدس بزني كفش‌هاي مينا چه رنگي بوده است .كف سياه كفش ها با رويه‌ي قرمزش، همان رنگهايي‌ست كه دوست‌اش داري و مينا چه زيبا مي‌شد وقتي آنگونه لباس مي‌پوشيد و مادرت هم ! داد مي‌زني :"مينا اون تاب ودامن قرمز ومشكي‌تو مي‌پوشي ؟"و ساكت مي‌شوي تا صدايش را  از بين صداي شرشر بشنوي ؛ ولي جواب نمي‌دهد و تو نمي‌فهمي چرا جواب نمي‌دهد ؟انگار كه قهر است هنوز و خودت بايد لباسها را از كمد برداري و بگذاري روي تخت و آنوقت بروي در حمام را باز كني ودست‌هايت را دور كمرش قلاب كني ،پشت گردن سفيدش را ببوسي و بگويي :"نمي‌ذارم باهام قهر باشي!"  

                                                                                                  پايان

گفت :"براي زنده ماندن ،بايد نفس بكشي .پس پاداش نفس كشيدن زندگي است ." نمي دانم چرا اين جمله به دلم ننشست.حس كردم بايد اين وسط اشتباهي وجود داشته باشد .مي خواست جملاتي بگويد  كه با انسان مي ميرد ؛دنيا انسان است .پس دنيا مي ميرد، متفاوت باشد ؛ولي همان معنا را برساند  . مي خواست منطق و فلسفه را با هم ادغام كند و به اسم روشي براي روان درماني به خورد مدعوين بدهد .نوشتم :نفس كشيدن ،زندگي كردن ،پاداش .و بعد قلم را وسط سر رسيد گذاشتم و ان را بستم .و از سالن بيرون امدم .

  گفت :"منگي؟"خسته بودم .با اين حال لبخندي زدم كه باعث شد پوست صورتم كشيده شود.آرام طوري كه فقط ذهنم بشنود گفتم :"منگ نه!گنگم!" نگاه چشمان سياهش كه برق عجيب وهميشگي اش در من باعث شوق مي شد را در چشمان خاكستري كه بي حسي عجيب اش چهره ام را خسته نشان مي داد دواند و گفت:"نه!مثل اينكه لالي؟شايدم كر!!!"

لبخند قبلي ام را تمديد كردم و گفتم :"چرا پاداش ؟"بعد بدون اينكه بدانم اين جمله از كجا امده گفتم :"چرا بهاش نباشه .....؟ ابروهايش را به هم نزديك كرد و گفت :"چي بهاش نباشه ؟باز كه تو قاطي كردي!"

امدم لب باز كنم و بگويم "نفس كشيدن" ولي فكر كردم چه اهميتي دارد بهايش باشد يا پاداشش !ابروهايش را بالا داد و گفت:"اهان!نفس كشيدن رو ميگي !؟بهاي نفس كشيدن زندگيه!"و بعد چند بار  آرام در حالي كه به جمله اي كه گفته بود فكر مي كرد ان را تكرار كرد .دوباره ابروهايش  را به هم نزديك كرد وگفت:"چي چي ميگي تو هم ؟قاطي كردم .اگه بخواهيم نفس بكشيم بايد زندگي مونو بديم ؟يعني چي؟خودت مي فهمي چي مي گي ؟"

امدم بگويم "نه" كه گفت :ماشينم تعمير گاهه .منو تا مترو مي رسوني؟"گفتم :"ماشين ندارم ."نگاه سرزنش آميزش را به چشمانم دوخت و گفت :"آي زن ذليلي!"

آمدم لب باز كنم و بگويم "مينا دو هفته است خانه نيامده"ولي فكر كردم چه اهميتي دارد زن ذليل باشم يا مرد سالار(!!!).

گفتم :"با خط يازده چطوري؟" رفت و چند قدم آنطرف تر بدون انكه بر گردد گفت:"همه كه مثل تو مغز خر نخوردن  !فيل يَ سوف !"امدم به خاطر اصطلاحي كه استفاده كرده بود بخندم ولي فكر كردم چه اهميتي دارد فيلسوف يا فيل ي َ سوف !؟

نگاهي به آسمان انداختم .ابري بود ولي بوي باران نمي داد .مثل مينا كه حرفهايم را مي شنيد ولي درك نمي كرد .مي گفت مي فهمد ولي نمي فهميد .سوز پاييزي پشت گردنم را نوازش كرد و حس سردي را وارد رگهايم .قدم زنان وارد مسيري شدم كه تا نيمه هاي شب به طول مي انجاميد و به طول انجاميد .

     وارد خانه كه شدم چيزي جز تاريكي انتظارم را نمي كشيد .گرسنه بودم ولي ميلي به خوردن نداشتم .همانطور كه خسته بودم ولي خوابم نمي آمد .به طرف اتاق رفتم و پشت ميز، سر رسيدم را باز كردم . "نفس كشيدن ،زندگي كردن ،پاداش." قلم را برداشتم واضافه كردم "پس بهاي آن چيست ؟" و فكر كردم خودم هم نمي دانم چه مي گويم وچه مي نويسم !بلند شدم و روي تخت دراز كشيدم .مينا اگر بود مي گفت :"بنداز دور اين چرندياتو .يكمم مثل بقيه باش ."و من مدتهاست آنها را دور ريخته ام و دست نوشته هايي كه عمري صرفشان كرده بودم و كتابهاي فلسفه و عرفان وانديشه ام را هم .حالا بايد مثل بقيه شده باشم .مثل بقيه نفس بكشم و مثل بقيه زندگي جايزه بگيرم!اما نمي دانم چرا احساس مي كنم چيزي اين وسط اشتباه است وآن همان چيزي است كه مينا را فراري داد.مينا تنها كه نه همه را !خودم را !من نفس مي كشم ؛ولي زندگي.....!زندگي ميكنم ؛ولي پاداش ......!

-بيا يكم با هم درد دل كنيم .كسي چه مي دونه .يه وقت ديدي از هم خوشمون اومد! يا شايدم اونقد از هم بدمون اومد كه زديم همو كشتيم . فرقي نداره با چي .ميتونيم همو با چاقو،همون چاقويي كه دسته ش شكسته بكشيم .البته ممكنه اين وسط فقط يكي مون بميره ؛پس بهتره چاقو رو بذاريم كنار .با تواما !چاقو خطرناكه .نبايد بهش دست بزني .اوخ مي شي .خون مي ياد .بعد نيا به من بگو چسب بزنما .من به دست تو دست نمي زنم .دست بزنم ،مي رقصي ؟اخه رقصاي تو رو خيلي دوس دارم .وقتي به كمرت قر ميدي .وقتي دستاتو تكون ميدي .من مي بينم !ميدونم دار ي واسه من، دست تكون مي دي .اون بالا واستادي .سوت م بزني مي شنوم .خودم سوت زدنو يادت دادم .وقتي كوچيك بوديم .يادته اقا جون ميخواست منو تو رو واسه سر صداهامون با تركه ي البالو بزنه ؟تركه رو از درخت وسط باغچه چيد .همون كه البالوهاش سرخ نشده، همشو برات چيده بودم .گذاشتي شون تو سبد و بردي تو اتاقت .درو بستي .باز كن درو !ميخوام بيام تو .اگه باز نكني مي رم به اقاجون ميگما .

اقاجون!.....اقاجون !بيا نگينو ببين در و رو من بسته وباز نميكنه .حالا كه همچين شد منم برات در ِ نوشابه ها رو باز نمي كنم .تو هم كه عاشق نوشابه اي .منم كه هميشه سهم نوشابه ي خودم و مي ذاشتم واسه تو . مي اومدي خونومو ن مي دادم مي خوردي  .مامانم ومامانت بهم مي خنديدن !به هم مي گفتن "حيف كه دو سال از نگين كوچيك ترم "بعد دوباره ميزدن زير خنده .تو كه ميزدي زير خنده منم مي خنديدم .نمي دونستم براي چي مي خندي ولي مي خنديدم ."بي خودي نخند"اينو ميگفتي وروتو  بر ميگردوندي و بعد دوباره ميگفتي "ديگه باهام دوست نيسي!"تندي مي اومدم جلوتو ميگفتم "ببشيد ...ببشيد ...............تو چشات نيگاه ميكردم و ميگفتم "يكي منو دوس داري ؟"اول لباتو زور ميكردي رو هم .بعد چشاتو وارونه ميكردي اينطرف واونطرف، مثلا داشتي فكر ميكرد ي بعد ميگفتي "اگه اون اسبه رو كه اقا جون برام اورده رو بدمت شايد دوسم داشته باشي .منم مي دويدم تو اتاقم .اتاقمو كه زير رو كني هم نمي توني پيداش كني .يه جايي گذاشتمش كه عقل جنم بهش قد نمي ده .اين تنها يادگاريه كه ازت دارم .همه ي چيزايي كه از تو داشتم  مامان سوزوندشون .ميگفت "اين دختره ديگه صاحاب داره .منم ديگه مردي شدم .وقت سربازيمه .برم سربازي عشق وعاشقي از سرم مي پره "منم نمي رم سربازي .برم كه تو رو فراموش كنم ؟!عمرا .يه فكري كردم مشتي !يعني فكر من نيستا !احسان گفت .گفت "خودمو بزنم به خل بازي .مثلا عقلم پاره سنگ بر ميداره ."اول فكر كردم شوخي ميكنه ولي بعد كه فهميدم جدي ميگه گفتم"چطوري؟"گفت"اول كه خودتو معرفي كن وبرو .بعد شروع كن كاراي خل خلي بكن .خيلي كارا هس مثلا همون اول بار پيشابتو بريز تو پارچي جايي و صبح علي  الطلوع بريز سر اولين نفري كه ديد يو دِ فرار !احتمالا تنبيه ميشي ولي سخت نگير .به سختي كشيدنش مي ارزه .بعد يه كار ديگه !مثلا جلو چشاي يكي از بچه ها يكي از وسايلتو بذار رو تختش و بلافاصله شروع كن دنبالش بگرد .اونوقت مثلا رو تخت يارو پيداش ميكني . بعد بگيرش به باد كتك و تا ميخوره بزنش فقط بپا ريزه ميزه تر از خودت باشه ها، كه عوض زدن نخوري  ........

هر چي گفت كردمو معافي رو سه ماه نشده گرفتم .وقتي برگشتم مامان اونقد نگرانم بود كه شب وروزش شده بود گريه كردن  .باباهم هر روز ميبردتم پيش يه دكتر .امان از اين دكترا !وقتي ادم مي بينتشون خنده اش مي گيره .يه خورده كه خنديدم يادم اومد كه بهم گفتي بيخودي نخندم .زدم زير گريه ..ديگه باهام دوس نيسي .از اولم نبودي .من هميشه بي خودي ميخندم .شايد به خاطر همين با اون پسره لق لقوي دراز عروسي كردي .حالا براي چي اومدي اينجا .اومدي كه باهم درد ودل كنيم .كسي چه ميدونه .يه وقت ديدي ازم خوشت اومد يا شايدم اونقد بدت اومد كه با اون چاقو ضامن داره كه ميخواستم باهاش مامانو بكشم زدي منوكشتي .ميبيني دسته اش شكسته .تقصير من نبودا !من هواي چيزاي تورو دارم .اون گير داد  به چاقو .تنها يادگاريه توئه .مي خواست اينم بسوزونه ......

            دیشب خواب وحشتناکی دیدم

دیشب خواب وحشتناکی دیدم .از این جهت می گویم وحشتناک که وقتی بیدار شدم خیس عرق بودم و وقتی چهره ام را در آینه بر انداز کردم دیدم رنگم پریده .من هیچوقت عرق نمی کنم و تا به حال یاد نداشته ام که رنگ صورتم بپرد!

   خوابم را می گفتم .خواب وحشتناکم را .شاید از این جهت می گویم وحشتناک که من هیچوقت خواب نمی بینم .یعنی تا آنجایی که به یاد دارم شبها بعد از ساعتها شب زنده داری وقتی به رختخواب می روم که هوا رو به روشنی میرود.اما دیشب خیلی زودتر به رختخواب رفتم .همه چیز عادی بود .یعنی ماه در آسمان می درخشید و باد ملایمی درختان چنار و نارون توی حیاط را به تکان خوردن وا می داشت .صدای جیر جیرکها شب را کامل کرده بود و گهگاهی هم جغدی آواز سر می داد .از آن جهت می گویم همه چیز عادی بود که اینجا، بیشتراوقات، شب اتفاقات غیر عادی می افتد .مثلا نیمه شب ها وقتی همه خوابند ناگهان صدای جیغ زنی همه را از خواب می پراند و بعد صدای شغالیهایی که انگار بر سر چیزی غیر عادی به هم پریده اند .گاهی  قورباغه ها به سمت خانه ها هجوم می اورند و با سر و صدای وحشتناکشان همه را زا به راه میکنند!یا مثلا همین چند شب پیش، خروسها با شنیدن جیغ زن همه از خواب بیدار شدن و تا خود صبح قوقو قولی قوقو کردند .و من عادت کرده ام که شبها نخوابم .اما دیشب خیلی زود به رختخواب رفتم .

    خوابم را می گفتم .خواب وحشتناکم را .شاید از این جهت می گویم وحشتناک که مدتها بود  شب زود نخوابیده بودم .اما دیشب همین که سرم را روی بالش گذاشتم بر خلاف همیشه که   طول می کشید، خوابم ببرد ؛خیلی زود خوابم برد .

سوار ماشین پسر میرزا بودم .تک وتنها .من تا به حال تنها با پسر میزرا حرف هم نزده ام چه برسد به اینکه تک وتنها در ماشینش باشم !-البته به جز چند روز پیش که توی باغ هلو ایستاده بودم و او از باغ خودشان سرک کشید و مرا در باغ مان تنها دید . ومن ترسیده بودم .ولی دیشب در خواب دیدم که تنها در ماشینش نشسته ام .یک دامن کله قندی آبی که گلهای مشکی داشت و تا زانویم می رسید به پا داشتم .جورابهایم تا قوزک پایم را پوشانده بود و بلوز صورتی چیتی  که آستینهایش تا آرنجم هم نمیرسید به تنم بود .لباسهایم وحشتناک بودند .از این جهت می گویم وحشتناک که من تا به حال اینگونه لباس نپوشیده ام .یعنی تمام دامن های من تا قوزک پایم را می پوشانند . تنها کسی که توی ده ما دامن کوتاه با شلوار چیت می پوشد سبله است . الان پیر شده ولی هیچ زنی جرات صحبت کردن با او را ندارد و همه از هم صحبتی با او فراری اند .

      خوابم را می گفتم .خواب وحشتناکم را .شاید از این جهت می گویم وحشتناک که اینگونه لباس پوشیده بودم وتنها در ماشین پسر میرزا بودم .ناگهان پسر میرزا آمد ومرا  که درماشینش نشسته بودم دید .سوار شد وبه من که پشت رل نشسته بودم لبخند شیطنت باری زد .اما نترسیدم .من همیشه از او می ترسیدم .وقتی نگاهش در نگاهم تلاقی میشود ته دلم میلرزد .نه اشتباه نکنید ؛از نگاهش می ترسم .نگاهش عادی نیست .به قول ننه "نگاهش برادری نیست" .ته نگاهش داغ است .انگارکه پشت چشمش آتش باشد .

      خوابم را می گفتم .خواب وحشتناکم را .شاید از این جهت می گویم وحشتناک که از پسر میرزا نترسیدم .روبه من کرد و گفت" راه بیفت ". من رانندگی نمی دانستم .اما ماشین را روشن کردم و راه افتادم .مثل دوچرخه سواری بود .فقط باید فرمانش را می چرخاندم !!جلوی خانه مان ایستادم .بقلم را نگاه کردم .پسر میرزا نبود .اما خواهرم که تاب آبی رنگ و شلوار لی که علی –همسرش-برایش از شهر آورده بود به تن داشت ؛ کنارم نشسته بود .روسری سرش نبود و موهای خرمایی رنگش را دم اسبی پشت سرش بسته بود .عرق کرده بود و نفس نفس میزد .گفت "حالا یک لیوان آب می چسبد "و در را باز کرد و به طرف حیاطمان دوید .

از وقتی با علی ازدواج کرده اینطوری سر حال ندیدمش.از خانه ما که رفته همیشه عصبی است .آدم جرات حرف زدن با او را ندارد .وقتی حرف میزنم میگوید "خفه شوم "وهر موقع حرف نمیزنم میگوید" از جلوی چشمانش بروم گم شوم ".شاید به خاطر اینکه دوست ندارد به او خیره شوم و کبودیهای صورتش را ببینم .

      خوابم را می گفتم .خواب وحشتناکم را .شاید از این جهت می گویم وحشتناک که خواهرم را تا به حال آنگونه ندیده بودم .به دنبالش وارد خانه شدم .مادرم با خواهرم پچ پچ می کرد و برادرم کنار  تلویزیون نشسته بود واین کانال آن کانال می کرد .زنش هم در حیاط بچه اش را خواب می کرد .همه چیز عادی بود تا اینکه رفتم پیش خواهرم .از این جهت می گویم همه چیز عادی بود که ما هیچوقت دور هم جمع نمی شویم . همیشه وقتی مادرم با زن برادرم یک جا باشند دعوا می شود .مادرم از زن برادرم خوشش نمی اید .می گوید "دختری که با پسری دوست باشد از کجا معلوم با مردهای دیگر دوست نباشد؟! "ولی برادرم میگوید" که زنش فرشته است و جز به او به کسی فکر نمی کند!"

  خواهرم مرا به گوشه ای برد و آرام  پرسید که " آیا می دانم سبله تازگی چه کسی را به تور انداخته ؟"بهت زده به او خیره شدم .او هیچ موقع در مورد سبله با من حرف نمی زد .می گفت" در مورد او نباید با دخترها حرف زد !"

       خوابم را می گفتم .خواب وحشتناکم را .شاید از این جهت می گویم وحشتناک که هیچ وقت کسی با من در مورد سبله حرف نمی زد .نگاهی به چشمانش کردم .هیچ شرمی در آنها  دیده نمی شد .دستش را به کتفم زد و گفت "طوری نگاهش میکنم که انگار  دوست ندارم بدانم !"دوست داشتم بدانم؛ گفتم :"بگوید ."به سر تا پایم نگاهی انداخت وگفت "خودم بزودی میفهمم".و بعد رفت پیش زن برادرم .صدای در بلند شد .و سبله و پسر میرزا آمدند توی حیاط.برادرم از کنار تلویزون تکان نخورد .هنوز کانال های تلویویون را عوض می کرد .!نگاهی به خودم انداختم .و به ساق های لختم .و خواهرم همین طوری کنار زن برادرم ایستاده بود.حرکتی نکردم .آمدند داخل خانه .توی ده  کسی سبله را به خانه اش راه نمی دهد .ولی یکبار خواهرم  اورا  راه داده بود و از آن روز به بعد علی همیشه خواهرم را می زند . خواهرم می گوید" کاری نکرده که همسرش او را می زند" و مادرم می گوید" دهان مردم را نمی شود بست .میشود؟"

       خوابم را می گفتم .خواب وحشتناکم را .شاید از این جهت می گویم وحشتناک که مادرم اجازه داده بود سبله و پسر میرزا بیایند داخل خانه مان .شایداز آن جهت که آن لباسها را پوشیده بودم .شاید از ان جهت که حرکتی نمی کردم .شاید از آن جهت که برادرم  هیچ حرکتی نکرد -شاید انها را نمی دید-.شایداز آن جهت که هیچ چیز، عادی نبود ...... !      

        خوابم را می گفتم .خواب وحشتناکم را .شاید از این جهت میگویم وحشتناک که هیچ کس از حضور سبله و پسر میرزا ناراحت نبود .ومن هیچ کاری نمی کردم . ساکت به همه چیز نگاه می کردم .صدای جیغ زنی اما خوابم را بر هم زد .چشمانم را که باز کردم خیس عرق بودم .شغالها به هم پریده بودند و صدای جیر جیرکها نمی آمد .درختهای حیات راکد بودند و جغدی نمی خواند .بلند شدم خودم را در آینه برانداز کردم ودیدم رنگم پریده .بر گشتم ودر رختخوابم دوزانو نشستم .داشتم به خوابم فکر می کردم . خواب وحشتناکم و به اینکه چه چیز غیر عادی وجود داشت که چنین خواب وحشتناکی ببینم .

پیشنهادم اینه که  ازقسمت اول بخونین

خورشید همچنان می تابید و همچنان دشت را می سوزاند .هر چند حیوانات از فرط تشنگی به له له کردن افتاده بودن ولی با دیدن بلند شدن گرد و خال از انتهای جادی ای که به افق منتهی میشد همه از جا بلند شدند .دو کابین سبزوسفیدی جلوی در کلبه ایستاد .پیرمرد ی که خمیده پشت بود و پیرهن سفیدی به تن داشت در عقب را باز کرد و درحالی که با هیجان از حضور جسدی غرق به خون  در کلبه سخن می گفت، به طرف در رفت .دو مرد جوان که لباس خاکی پوشیده بودند به دنبال او خارج شدند وانگاه مردی که سراپا سبز پوش بود از در شاگرد پایین امد وهمگی به دنبال پیرمرد روانه شدند .در نیمه باز بود. پیر مرد همین که به در رسید ایستاد میدانست که دیگر جرات ندارد  پا به کلبه بگذارد .مرد سرتا پا سبز پوش جلو امد و وارد کلبه شد .کلبه ی محقر کوچکی بود که گلیمی مندرس وپاره مفروشش کرده بود . تختی چوبی هم  زیر پنجره ی کوچکی که کلبه را روشن میکرد قرار داشت .یک چراغ گرد سوز قدیمی هم روی تاقچه  و فندک سیاه رنگی هم بقلش افتاده بود .روی تخت جسد مردی سی ساله که با چاقو قلبش شکافته شده بود افتاده بود .در حالی که چشمانش باز بود و عنبیها یش به طرف پلک  بالایی ودماغش منحرف شده بود .پیرهن سفید رنگش تقریبا قرمز شده بود .ردی از خون  روی صورتش به چشم میخورد که  موهای مجعد وخرمایی رنگش را هم آلوده کرده بود. یک دستش به چاقویی که در قلبش فرور فته ،قلاب بود ودست دیگرش در حالی که عکسی در بین انگشتانش بودبقلش افتاده بود .برگشت وبه یکی از لباس خاکی ها گفت :"خبر بدین که به مرکز اطلاع بدن .باید پزشک قانونی بیاد .ادرسم  درس بده ."انگاه دوباره برگشت وبه جسد خیره شد .چقدر اشنا بود .حس کرد اگر خون صورتش را نپوشانده بود حتما میتوانست حدس بزند کجا دیدتش .که یکی از مردها ی خاکی پوش گقت :"جناب سرگرد !این عکسه اون خانومه نیست که یکی دو روز پیش اومد کلانتری و میگفت نامزدش غیبش زده .به سمت عکسهایی که روی دیوار چسبانده شده بود برگشت .عکس سه مرد ویک زن بود که روی همه شان خط قرمزی کشیده شده بود .مردها را نمیشناخت ولی زن .....!او همانی بود که پی یافتن نامزدش که معتقد بود مدتی از لحاظ روحی بهم ریخته به کلانتری ا و مراجعه کرده بود .

نشست و به عکسی که بهبن انگشتان جسد بود نگاهی انداخت .تصویر خود جسد بود که خط قرمزی رویش کشیده بودند .

***

خورشید نفهسای اخرش را می کشید و ارغوانی وجودش را بر سرتاسر دشت گسترانیده بود .باد گاه ملایم وگاه شدید شاخ وبرگ توت خشکیده ای را که کنار کلبه ی خشت وگلی بود را  به تکان تکان خوردن وا می داشت.ارام وسبک تر از همیشه گام برمی داشت. حس عجیبی وجودش را در برگرفته بود .حسی که انگار اورا از وزش باد مصون نگه داشته بود .یا شاید باد در او اثری نداشت .نگاهی به کلبه انداخت .آشنا بود و ان دری که روزی زرد بود حالابر اثر باران رنگ عوض کرده بود ..حس کرد سالیان زیادی دران کلبه می زیسته .همه چیز برایش تکراری م ینمود و این حس تکراری برایش شیرین بود .در با قفلی بزرگ  قفل شده بود .حس کرد که چقدر دوست دارد به داخل ان کلبه برود .انگار چیزی از درون او را به طرف داخل ان کلبه هل میداد .کلبه را دور زد و کنار پنجره ای کوچک ایستاد و صورتش  را به شیشه اش چسباند ودو دستش را کنار گوشهایش و  شیشه ی پنجره نزدیک کرد .داخل کلبه کمی تاریک بود .ولی میشد دید که داخلش چیزی نیست .جز یک تخت ویک گلیم مندرس که چند جایش پاره بود .حس کرد صدای ضجه زنی را از درون می شنود .صدایی که لحظه به لحظه شدت میگرفت .ناگهان مه غلیظی کلبه را در برگرفت .دلش میخواست شیشه را بشکند و داخل شود تا شاید منبع صدا را بیابد ولی نمیتوانست .دستانش به شیشه چسبیده بودند.صدا انچنان شدت گرفت که دیواره های قلبش را به لرزش وا داشته بود .لرزشی که خیلی زود همه وجودش را در برگرفت ...........

                                      پایان!

خورشید تمام توانش را برای سوزاندن دشت به کار بسته بود .گو سفندان از فرط تشنگی و گرما نشسته  و سرشان را روی زمین گذاشته بودند .سگهای تشنه هم بقل درخت توت خشکیده ای لم داده بودند .و تنها زمانی که مگسی روی پوزه شان می نشست سری تکان میدادند .

ارام و سبک تر از همیشه گام برمیداشت .حسی در وجودش شعله ور بود که نمی گذاشت گرما ازارش دهد .موهای مجعد و ژولیده اش دور صورتش ریخته بود و پیراهن سفید و گشادش بر تنش جار میزد نگاهی به کلبه انداخت .چقدر برایش اشنا بود گویی سالها در ان زیسته باشد. حس میکرد میتواند با تمامی خشتهایش ارتباط گیرد و با ان در زنگ زده ی نارنجی که روزی زرد بود وحالا بر اثر باران به این روز افتاده بود !فکر کرد میتواند دمی درآن کلبه بیاساید .به سمت در رفت و آرام مشتش را به در کوباند در با صدای قیژقیژی باز شد .دیواری روبریش بود که عکسهایی را رویش چسبانده بودند .پا بدرون کلبه گذاشت وناخوداگاه به طرف عکسها رفت .عکسها متعلق به سه مرد ویک زن بود .و همگی هم جوان می نمودند .چیزی بین بیست و شش تا سی سال .حس کرد چقدراین چهره ها برایش آشنایند .امانمی توانست به خاطر اورد که انها را کجا دیده .به خط قرمزی که روی عکسها کشیده شده بود خیره شد ."قرمز رنگ خون ،میتوانست معنایی داشته باشد ."دستش را بالاآورد و به سمت تصویر زن –که حس خاصی دراوبوجود آورده بود-دراز کرد.می خواست لمسش کند که دود غلیظی –با فشاری زیاد-از چشمان زن شروع به خارج شدن کرد وبعد هم از چشمهای بقیه عکسها .دمی نپایید که همه اتاق را دود پر کرد .حس کرد این دود نیست مهی بود غلیظ که تا به حال هیچ جا ندیده بود .حتی درآن صبح که به همراه بچه ها برای فتح قله ی......رفته بودند .هر چند ان مه هم غلیظ بود -خیلی هم غلیظ بود- وهمه می گفتن هیج جا را حتی جلوی پایشان را هم نمی توانند ببنند ولی او توانسته بود رد وبدل شدن نگاههای رویا وبهروز را ببیند .فکر کرد که به اندازه ی چشمانش به رویا اعتماد داشت ورویا به سادگی نگاه همان چشمها  به او خیانت کرده وبعد داد زده بود که او دیوانه است وهمه چیز را درخیالاتش میسازد و همه را محکوم میکند .ولی او مطمئن بود که صدای فرهاد را ان شب -تاریک-شنیده بود که چه حرفهایی به رویا زده .مسخره تر آنکه حرفهای خودش را هم انکارمی کرد ."من کی به تو گفتم اون دنبالم کرده ".همه چیز مثل روز برایش روشن شده بود که او را احمق فرض کرده است .هوای دم کرده ومه آلود نفس کشیدنش را سخت کرده بود .حس کرد چیزی در این اتاق است که بر روانش مته میگذارد .دلش میخواست از انجا برود .دستش را دراز کرد و دیوار را گرفت وارام ارام قدم برمیداشت  تا به در برسد .پایش به چیز سختی برخورد کرد .خم شد ودستش را دراز کرد تا ببیند چیست .به نظرش تختی چوبی آمد.تخت را دور زد .که پایش به چیزی شبیه قالی گیر کرد و افتاد .گرفت به تخت وبلند شد ولبه تخت نشست.دستش به جسم سردی برخورد برگشت و دستش را رو ی ان چیز کشید .همراه با انحنای ها بالا و پایین رفت و نرمی وزبری را حس کرد و لزجی مایعی سفت ویا شاید جامدی شل .چیز چوب مانندی عمود براین محیط لزج شده بود .جلوتر رفت .سرد بود و لطیف تر از جاهای دیگر وانحنایی به سمت بالا و زبری صورتی نتراشیده و دو چشم که عنبیه اش به سمت بالا ودماغش منحرف شده بود و موهایی ژولیده وخرمایی . دستش را کشید .اتاق از مه خالی شده ودر پیدا بود. فریاد زنان از کلبه بیرون رفت

 ادامه داره

دوباره یه داستان دیگه نوشتم اون نصفه کاره هه موند .

-"سارا خانم !"

- "نیستن"

- می دونم !با آقاشون کار دارم !"

-"شما؟"

- "یه دوست "

-"امری دارین ؟"

-"هوای زنتو داشته باشه !"

بوق اشغالی

صدای تلفن وبعد صدای یک زن

-"سعید جان!خونه ای ؟برو بچه رو بیار. من یه کار مهمی برام پیش اومده .....یادت نره ها "

بوق اشغالی

صدای تلفن و بعد صدای یک مرد

-"برای بار دهم!هوای زنتو داشته باش "

-"شما کی هستین ؟"

-"یه دوست !"

-"لعنتی !میگم تو کی هستی ؟"

چشم می گشایم .چیزی نیست .امانه! چیزی هست. صدای پرشدن یک لیوان از اب !و دستی با یک لیوان اب میگیرمش !

-"دستت درد نکنه !"

اتاق تاریک است .سایه یک زن

-"سعید!تو به من اعتماد داری ؟"

-"خب معلومه !"

-"چقدر ؟"

-"همونقدر که به خودم مطمئنم !"

-"در هر شرایطی ؟"

-"بس کن این چه بحثیه ؟"

صدای یک زن

-"سعید تو به من اعتماد داری ؟"

صدای یک زن

-"میگن زنش بوده !"

صدای اشنا

-"لعنتی ......چرا باید زنده میموندی؟"

صدای تلفن

-"هوای زنتو داشته باش !"

صدای تلفن

-"من نمیتونم بیام عروسی .باید برم شهر ری .واسه پروژه ی .......!بچه رو میذارم خونه مامانم اینا .وقتی برگشتی برو سراغش.یادت نره ها "

صدای تلفن

-"سلام "

-"سلام....توئی ؟"

-"مست کردی !اشکال نداره .فقط بپا مست میشی ،خر نشی .زنت کجاست ؟نیومد عروسی .رفته دنبال پروژه اش .پروژه ی با حالی داره !"

-"خفه شو "

-"حالت خوش نیست .زیادی زدی .البته منم بودم زیاد میخوردم .ولی به قول شاعر :مستیم درد مرا دیگه دوا نمیکنه ......."

-"گفتم خفه شو ....احمق !"

-"میخواهی ادرس بدم .بری سراغش :بابلسر "

بوق اشغالی

گرممه ،عرقم زده .

چشمامو باز میکنم

چیزی نسیت

اما نه !چیزی هست

یک ماشین .یک جاده .سرعت 180 .

صدای گریه ی یک بچه ،و بعد صدای برخورد

-"درسته ...!خب نظرتون؟"