1.

این دور و بر خیلی‌هاشان را می‌بینم. گاهی حتی می‌رسند به شیش هفت سال. همه یک‌جور؛ صورت‌های سیاه و نَشُسته. لباس‌های گشاد و کثیف. و دست‌هایی که نمی‌شود باور کرد پیر نیستند.

 ناگهان جلویت ظاهر می‌شوند. آب دهانشان را قورت می‌دهند و انگار که تحکم صدایشان را قورت داده باشند، شل و وارفته در حالی که چشم‌هایشان را به قدر کفایت تنگ کرده‌اند ودست‌های کوچک‌شان گونی‌های  چرکِ آت وآشغال‌ها را روی شانه‌های استخوانی‌شان نگه داشته، می‌گویند :" پول می‌دی یه بیسکویت بخریم. خیلی گشنمونه." وتو گم می‌شوی توی لهجه‌شان که نمی‌دانی کجایی ست و بی‌آنکه بدانی چرا(؟) دست می‌بری اسکناس‌های تا نخورده‌ی کیف پولت را هل می‌دهی کنار و از آن ته- مه‌های کیفت، دویست تومانی مچاله‌ای می‌کشی بیرون. پول را که می‌گیرند خیره می‌شوی به چهره‌های خالی از احساسشان(!) گویی هیچ اتفاقی نیفتاده.  می‌روند و تو فکر می‌کنی به کارتن پاره‌هایی که تا شب باید گونی‌هایشان را پر کند. اینجاست  که بی‌هوا یاد داستان اندرسن می‌افتی و دخترکی که توی سرمای شب کریسمس کسی کبریت‌هایش را نمی‌خرید و تو دلت می‌خواست آنجا می‌بودی تا همه‌شان را بخری.

2.

اینجا پایانش نیست.

فردا دوباره می‌آیند. آنقدر شبیه‌اند که یادت نیست همان دیروزی‌هایند یا ورژن‌های جدیدتر. باز می‌گردی توی کیفت و چیزی می‌دهی‌شان تا بروند و ناخوداگاه احساس بزرگی می‌کنی. فکر می‌کنی چه شکوهمند است بخشش‌ات!!!!!!!!

3.

به انتها نرسیده ام هنوز.

فردا شاید نه. پس فردا هم، گیرم نه. با این حال خیلی زود دوباره سر راهت سبز می‌شوند. درست مثل علف‌های خودرو. گیج و ویج نگاه‌شان می‌کنی. آیا همان‌هایند که کشیک می‌دهند تو از پیچ خیابان رد شوی و بیایی جلوی پارک یا دیگرانند که مثل مور و ملخ با آن قیافه‌های سراَندرپا تکراری توی خیابان‌های اینجا وول می‌خوردند؟ توی چشم‌هایشان خیره می‌شوی؛ به‌دنبال یک حس . گیرت نمی‌آید ولی. می‌گذری. این بار بی آن‌که چیزی بدهی‌شان  و حس می‌کنی دنیا چیزی کم دارد. چیز بزرگی که نمی‌دانی چیست!

 

نوشته شده در چهارشنبه بیست و هشتم اسفند 1387ساعت 5 بعد از ظهر توسط الهه علی‌خانی | |