۱.

این روزها حس می‌کنم الفبای داستان را فراموش کرده‌ام.  قلم که به‌دست می‌گیرم گره و گره‌گشایی یادم می‌رود. گاهی حتی کشمکش‌ها. کار می‌شود چیزی شبیه خاطره. به‌خصوص این داستان اخری. آن روزها داستان‌هایم را دوست داشتم. می‌توانستم ساعت‌ها در موردشان نطق کنم حتی . ذره ذره‌ی کلمات را می‌دانستم که حرف‌ها دارند-جدای از سبک البته-.ولی این روزها حتی باورم نمی‌شود داستان باشد.
دلم می‌خواهد کسی برایم از داستان بگوید. از قطار شدن کلماتی که احساس این‌ور و آن‌ور می‌کند. کسی که بتواند بگوید سوار کدام قطار شوم. کسی که خودش حداقل یک‌بار این مسیر را رفته باشد یا اینکه با بالن‌  دیده باشد کرم‌ مسیرها  را.

2.

 خواب‌ها به حق جولان‌گاه افکارمانند. دیشب خواب محمد بهارلو را دیدم! بماند که من نه داستانی از ایشان خوانده‌ام و نه حتی مقاله ونوشته‌ای. چهره‌اش را تنها توی دیباچه بوده که دیده‌ام وگرنه دیشب نمی‌فهمیدم این آقای اتو کشیده‌ی تند قدم خودش است. انگار معلم بود و باید می‌رفت مدرسه؛ آن هم درست دبستان شهید صفاری که من ابتدایی  را  آنجا رنج کشیدم. مجبور بودم برای همگام شدن و شنیدن حرف‌هایش  کمی مورب و با سرعتی زیاد قدم بردارم. -خدا خیر داده نکرد از سرعتش به اندازه یک صدم ثانیه  کم کند- . درد نوشتنم را گفتم و او آنقدر تند جوابم را داد که چیزی دستم را نگرفت. آخر هم ناگهان پیچید توی مدرسه. حتی مطمئن نیستم صدای خوش باشین و بشاش مرا شنیده باشد که وقتی دیدم نیست شاید  زمزمه اش کردم.

 3.

 اتفاق ِ دیگری هم برایم افتاده. مثلا در ذهنم در مورد زنی حرف می‌زنم که جایی انگار می‌خواهد  عصیان کند. ولی همین که سوئیچ خودکارم را می‌چرخانم روی کاغذ، ماشین قصه‌ام کج می‌کند تو جاده‌ی دیگری. مثلا می‌شود قصه‌ی‌ دختری که مادرش عصیان نکرده و سلول هایش همه، حسرت بودن با مادرش است.

4.

تا اینجا نوشتمش. حس کردم چیزی کم دارد. انگار دارم گزارش می‌دهم. پس خواندمش برای دوستی. گفت مقدمه‌اش طولانی است. گفت گره ننداختی . یادم آمد کسی گفته بود، داستان تعریف نمی‌کنی؛ اصلا چیزی تعریف نمی‌کنی. دوستم باز گفت  بگذار قلمت حرکت کند. تمامش که کردی جابه‌جا کن پارگراف‌هایت را. بکش اول قصه کشمکش را. یادم آمد کس دیگری گفته بود بگردید توی داستان، ببینید چیزی پیدا می‌کنید که اگر بیاید اول داستان معما ایجاد کند ولی به داستان صدمه‌ای نزند .

خب حالا من ماندم و یک قصه ی نیمه تمام .........دختر قصه ی من حرف‌های زیادی داشت برای گفتن. ولی اتفاقی برایش افتاده که‌ بند آورده زبانش را؛ شده عین آینه، همان کولی منیرو. کسی می‌خواهد که به حرفش بیاورد! 

عدد آخر .

 چرا باورم نمی‌شود من تازه اول راهم و برای خوب نوشتن حالا حالاها باید بدوم.

شهاب‌ها

هیچ وقت نشد ببینم‌شان که یک آن می‌افتند، نه، می‌سُرند، روی آسمان، بین هزاران ستاره‌ی دیگر که چسبیده‌اند و نمی دانند چه حالی دارد سُریدن و رفتن و آرزو شدن. سوسن می‌گفت:" شاید نمی‌شناسی‌شون مگه می‌شه خیره شی شبا و نبینی‌شون." ولی مادر می‌گفت:" آرزوی بزرگ داری. می‌ترسن ببینی‌ شون."  خیلی باید طول می‌کشید تا یاد بگیرم آرزوی بزرگ نکنم. یاد نگرفتم اما. حتی همان موقعی که سوسن عروس شد و رفت. مادر ایستاده بود توی درگاهی اتاق سوسن. لب‌هایش می‌خندید ولی چشم‌هایش آبکی بود و لرزان. گرفتمش توی بغلم. سرم را گذاشت روی سینه‌اش و زمزمه کرد :"کاش نمی‌رفت." گفتم:" سوسن؟" گفت: "سوسن! بابات." گفتم :"اما آقات کاش می‌رفت."