تنم را طعمه ی گرگان کنم من ؟

برای لحظه ای اسودگی ،وای

                                          تبارم را دهم ،غوغا کنم من؟

پیشنهادم اینه که  ازقسمت اول بخونین

خورشید همچنان می تابید و همچنان دشت را می سوزاند .هر چند حیوانات از فرط تشنگی به له له کردن افتاده بودن ولی با دیدن بلند شدن گرد و خال از انتهای جادی ای که به افق منتهی میشد همه از جا بلند شدند .دو کابین سبزوسفیدی جلوی در کلبه ایستاد .پیرمرد ی که خمیده پشت بود و پیرهن سفیدی به تن داشت در عقب را باز کرد و درحالی که با هیجان از حضور جسدی غرق به خون  در کلبه سخن می گفت، به طرف در رفت .دو مرد جوان که لباس خاکی پوشیده بودند به دنبال او خارج شدند وانگاه مردی که سراپا سبز پوش بود از در شاگرد پایین امد وهمگی به دنبال پیرمرد روانه شدند .در نیمه باز بود. پیر مرد همین که به در رسید ایستاد میدانست که دیگر جرات ندارد  پا به کلبه بگذارد .مرد سرتا پا سبز پوش جلو امد و وارد کلبه شد .کلبه ی محقر کوچکی بود که گلیمی مندرس وپاره مفروشش کرده بود . تختی چوبی هم  زیر پنجره ی کوچکی که کلبه را روشن میکرد قرار داشت .یک چراغ گرد سوز قدیمی هم روی تاقچه  و فندک سیاه رنگی هم بقلش افتاده بود .روی تخت جسد مردی سی ساله که با چاقو قلبش شکافته شده بود افتاده بود .در حالی که چشمانش باز بود و عنبیها یش به طرف پلک  بالایی ودماغش منحرف شده بود .پیرهن سفید رنگش تقریبا قرمز شده بود .ردی از خون  روی صورتش به چشم میخورد که  موهای مجعد وخرمایی رنگش را هم آلوده کرده بود. یک دستش به چاقویی که در قلبش فرور فته ،قلاب بود ودست دیگرش در حالی که عکسی در بین انگشتانش بودبقلش افتاده بود .برگشت وبه یکی از لباس خاکی ها گفت :"خبر بدین که به مرکز اطلاع بدن .باید پزشک قانونی بیاد .ادرسم  درس بده ."انگاه دوباره برگشت وبه جسد خیره شد .چقدر اشنا بود .حس کرد اگر خون صورتش را نپوشانده بود حتما میتوانست حدس بزند کجا دیدتش .که یکی از مردها ی خاکی پوش گقت :"جناب سرگرد !این عکسه اون خانومه نیست که یکی دو روز پیش اومد کلانتری و میگفت نامزدش غیبش زده .به سمت عکسهایی که روی دیوار چسبانده شده بود برگشت .عکس سه مرد ویک زن بود که روی همه شان خط قرمزی کشیده شده بود .مردها را نمیشناخت ولی زن .....!او همانی بود که پی یافتن نامزدش که معتقد بود مدتی از لحاظ روحی بهم ریخته به کلانتری ا و مراجعه کرده بود .

نشست و به عکسی که بهبن انگشتان جسد بود نگاهی انداخت .تصویر خود جسد بود که خط قرمزی رویش کشیده بودند .

***

خورشید نفهسای اخرش را می کشید و ارغوانی وجودش را بر سرتاسر دشت گسترانیده بود .باد گاه ملایم وگاه شدید شاخ وبرگ توت خشکیده ای را که کنار کلبه ی خشت وگلی بود را  به تکان تکان خوردن وا می داشت.ارام وسبک تر از همیشه گام برمی داشت. حس عجیبی وجودش را در برگرفته بود .حسی که انگار اورا از وزش باد مصون نگه داشته بود .یا شاید باد در او اثری نداشت .نگاهی به کلبه انداخت .آشنا بود و ان دری که روزی زرد بود حالابر اثر باران رنگ عوض کرده بود ..حس کرد سالیان زیادی دران کلبه می زیسته .همه چیز برایش تکراری م ینمود و این حس تکراری برایش شیرین بود .در با قفلی بزرگ  قفل شده بود .حس کرد که چقدر دوست دارد به داخل ان کلبه برود .انگار چیزی از درون او را به طرف داخل ان کلبه هل میداد .کلبه را دور زد و کنار پنجره ای کوچک ایستاد و صورتش  را به شیشه اش چسباند ودو دستش را کنار گوشهایش و  شیشه ی پنجره نزدیک کرد .داخل کلبه کمی تاریک بود .ولی میشد دید که داخلش چیزی نیست .جز یک تخت ویک گلیم مندرس که چند جایش پاره بود .حس کرد صدای ضجه زنی را از درون می شنود .صدایی که لحظه به لحظه شدت میگرفت .ناگهان مه غلیظی کلبه را در برگرفت .دلش میخواست شیشه را بشکند و داخل شود تا شاید منبع صدا را بیابد ولی نمیتوانست .دستانش به شیشه چسبیده بودند.صدا انچنان شدت گرفت که دیواره های قلبش را به لرزش وا داشته بود .لرزشی که خیلی زود همه وجودش را در برگرفت ...........

                                      پایان!

خورشید تمام توانش را برای سوزاندن دشت به کار بسته بود .گو سفندان از فرط تشنگی و گرما نشسته  و سرشان را روی زمین گذاشته بودند .سگهای تشنه هم بقل درخت توت خشکیده ای لم داده بودند .و تنها زمانی که مگسی روی پوزه شان می نشست سری تکان میدادند .

ارام و سبک تر از همیشه گام برمیداشت .حسی در وجودش شعله ور بود که نمی گذاشت گرما ازارش دهد .موهای مجعد و ژولیده اش دور صورتش ریخته بود و پیراهن سفید و گشادش بر تنش جار میزد نگاهی به کلبه انداخت .چقدر برایش اشنا بود گویی سالها در ان زیسته باشد. حس میکرد میتواند با تمامی خشتهایش ارتباط گیرد و با ان در زنگ زده ی نارنجی که روزی زرد بود وحالا بر اثر باران به این روز افتاده بود !فکر کرد میتواند دمی درآن کلبه بیاساید .به سمت در رفت و آرام مشتش را به در کوباند در با صدای قیژقیژی باز شد .دیواری روبریش بود که عکسهایی را رویش چسبانده بودند .پا بدرون کلبه گذاشت وناخوداگاه به طرف عکسها رفت .عکسها متعلق به سه مرد ویک زن بود .و همگی هم جوان می نمودند .چیزی بین بیست و شش تا سی سال .حس کرد چقدراین چهره ها برایش آشنایند .امانمی توانست به خاطر اورد که انها را کجا دیده .به خط قرمزی که روی عکسها کشیده شده بود خیره شد ."قرمز رنگ خون ،میتوانست معنایی داشته باشد ."دستش را بالاآورد و به سمت تصویر زن –که حس خاصی دراوبوجود آورده بود-دراز کرد.می خواست لمسش کند که دود غلیظی –با فشاری زیاد-از چشمان زن شروع به خارج شدن کرد وبعد هم از چشمهای بقیه عکسها .دمی نپایید که همه اتاق را دود پر کرد .حس کرد این دود نیست مهی بود غلیظ که تا به حال هیچ جا ندیده بود .حتی درآن صبح که به همراه بچه ها برای فتح قله ی......رفته بودند .هر چند ان مه هم غلیظ بود -خیلی هم غلیظ بود- وهمه می گفتن هیج جا را حتی جلوی پایشان را هم نمی توانند ببنند ولی او توانسته بود رد وبدل شدن نگاههای رویا وبهروز را ببیند .فکر کرد که به اندازه ی چشمانش به رویا اعتماد داشت ورویا به سادگی نگاه همان چشمها  به او خیانت کرده وبعد داد زده بود که او دیوانه است وهمه چیز را درخیالاتش میسازد و همه را محکوم میکند .ولی او مطمئن بود که صدای فرهاد را ان شب -تاریک-شنیده بود که چه حرفهایی به رویا زده .مسخره تر آنکه حرفهای خودش را هم انکارمی کرد ."من کی به تو گفتم اون دنبالم کرده ".همه چیز مثل روز برایش روشن شده بود که او را احمق فرض کرده است .هوای دم کرده ومه آلود نفس کشیدنش را سخت کرده بود .حس کرد چیزی در این اتاق است که بر روانش مته میگذارد .دلش میخواست از انجا برود .دستش را دراز کرد و دیوار را گرفت وارام ارام قدم برمیداشت  تا به در برسد .پایش به چیز سختی برخورد کرد .خم شد ودستش را دراز کرد تا ببیند چیست .به نظرش تختی چوبی آمد.تخت را دور زد .که پایش به چیزی شبیه قالی گیر کرد و افتاد .گرفت به تخت وبلند شد ولبه تخت نشست.دستش به جسم سردی برخورد برگشت و دستش را رو ی ان چیز کشید .همراه با انحنای ها بالا و پایین رفت و نرمی وزبری را حس کرد و لزجی مایعی سفت ویا شاید جامدی شل .چیز چوب مانندی عمود براین محیط لزج شده بود .جلوتر رفت .سرد بود و لطیف تر از جاهای دیگر وانحنایی به سمت بالا و زبری صورتی نتراشیده و دو چشم که عنبیه اش به سمت بالا ودماغش منحرف شده بود و موهایی ژولیده وخرمایی . دستش را کشید .اتاق از مه خالی شده ودر پیدا بود. فریاد زنان از کلبه بیرون رفت

 ادامه داره

اولین باره که توی این وبلاگم به نوشتن از خودم می پردازم .خداییش هیچوقت هم چنین قصدی نکردم و حرفامو توی یک وبلاگ دیگه مینوشتم .اما الان موضوع کمی فرق کرده. دو تا از بهترین دوستانم منو دعوت به بازی کردن

            "  بازی ارزوها "

بنابراین منم بازی

مقدمه :

هیچوقت نتونستم برای ارزوهام حد ومرزی تعیین کنم .شاید این اولین باره که مجبورم براشون حدی به عنوان

"پنج" تعیین کنم .سحته ولی خب، شدنیه .برای من ارزوهام یکی از مهم ترین مساله ی زندگی مه .ارزوهای ریز ودرشتی که حکم بچه هامو دارن .از اول بچگی ام وقتی یکی از ارزوهامو بر باد رفته میدیدم مدتها حال روحی ام به هم می ریخت.همین که میفهمیدم دیگه ممکن نیست ؛زندگی ام دچار بحران شدیدی میشد .بحرانی که بد جوری بهم صدمه میزد.

بگذریم

1.بزرگترین ارزوم اینه که به ارزوهام برسم .

-نیازی به توضیح اضافه نداره خودش گویای همه چیزه-

2.بصیرت .به معنای واقعی کلمه .

همیشه دلم میخواست و می خواد که  حقیقت همه چیز و بدونم .حقیقت یک اتفاق .حقیقت یک داستان .حقیقت یک شعر .حقیقت یک خلقت .

حقیقت نیاز، حقیقت بودن ،حقیقت نبودن،حقیقت انسان، حقیقت خدا ،حقیقت ..............

و فکر میکنم اگه خدا بهم بصیرت بده میتونم به خیلی از حقایق پی ببرم .

3.قیامت

از اونجایی چرا ها وسوالات ذهن من زیاده و میدونم دست یابی به جوابشون هیچوقت تا این دنیا به پاست میسر نیست همیشه آرزوی ظهور منجی و قیامتو داشتم .دوست دارم همین امروز این دنیا به اخرش برسه تا حداقل بدونم اینجا چه خبره .

4. وبعدیش کشورم ایران .دلم می خواد ایران.اره این کلمه پنج حرفی

 این اسم مقدس .اسمی که برام حکم جونو داره وجون وتنم رو فداش میکنم .اسمی که همه چیزمه . اسمی که تقدسش برام  به حدی که کلمات نمی تونن نشونش بدن.بشه همون ایران باستان .همون ایرانی که خاطراتش فقط تو کتاباست .

ایرانی که همه چیز باشه ..................اره !ایران سر افرازم ارزوست .

5.چقدر سخته .باید یک ارزوی دیگه بکنم .در حالی که بین خیل ارزوهام نمی تونم اخری رو انتخاب کنم .

یعنی اخری هم وجود داره ؟

حس میکنم به حق هر کدوم که نمیگم ظلم میکنم .ولی بذار چون این وبلاگ وبلاگ نوشته هامه این ارزو رو بگم .

نوشتن .ارزوم اینه که بهترینا رو بنویسم .ارزوم اینه که نویسنده خوبی بشم .ارزوم اینه که بتونم با بصیرتی که خدا بهم عنایت میکنه از چیزایی بنویسم که حقایق دنیا رو نشون بده و چراها وسوالای دیگرون رو پاسخگو باشه .ارزوم اینه که با نوشتن بهترین ها در دنیا اسمم  یاد بشه و به این وسیله باز هم نام ایران بر سر زبانها بیفته .

و اما......

بچه های چراگاه

بچه های حلقه

بچه های بی تو هرگز

محمد عزیز در وبلاگ دلتنگی های من وتو

و مصطفی مردانی از وبلاگ اینجا داستان

خیلی خوشحال میشم دعوت منو به عنوان کردن ارزوهاتون بپذیرید