آن زمان که عشق را، عاطفه را،

و مهربانی را زنده به گور می‌کردند

نمی‌دانستند که امروز سنگ‌ها حکم‌فرمایی خواهند کرد

و این سنگ ها

مشت برکشیده‌ی همان خاک‌هایی هستند

که با آن احساس را در گور نهادند

و فولاد جانشین خاک شد و

مقرنس‌های گلی، شدند شبکه‌هایی از بی‌رگی

که درک نور برایشان مفهومی نبود

و ندانستند که همان درخاک ماندگان

جوانه زدند و جوانه شان با مهر به اوج رسید و خواهد رسید

روزی که تیشه به ریشه‌شان زنیم

و دوباره نور را بر زندان‌های تاریکشان خواهیم ریخت

و ابدیت محض در خاک نخواهد ماند                                                    

                                                                               شاعر: بنفشه

وقتی نباشی

آینه ها ی دردار

معصومیت بره های گمشده از یادشان می رود

ولی من                                                      

         - همیشه-

              در تاریکی ماه 

   تو را می بینم دنبال حس سیال ِ خاموشی انسان ها

                       دهلیزهای نمور وجن زده را پایین می روی

  پ.ن - جناب  رشنوی برای ویرایش ممنون

                               شازده احتجاب                                                                    کریستین و کید

                                   بره گمشده راعی                  معصوم پنجم                               جن نامه

                                                                        داستانهای کوتاه