تبليغاتX
تولد يک مرگ

  درباره وبلاگ
 

داستان، شعر، نقد و حرف های من  

   
 

منوی اصلی

  صفحه نخست
پست الکترونیک  
آرشیو مطالب
 
 

***
  *

  حرفه ای تر ها
  گم شده در راه بزرگ راه
دوشنبه
ناتور
واران
فرخنده آقایی
من دانای کل هستم
گفتمگفت
بی یا
یاداشت های منیرو روانی پور
لیلا صادقی
برکت
دفتر صد برگ
ورطه
خوابگرد
حضور خلوت انس
می شودونمش
مداد سیاه
این یادگاری از من است
زاگرس استوری
تادانه
تیله باز
چخوف منو ندیدی؟
یادداشت ها وگفتگوها
وبلاگ پاتوق ادبی
سايت پاتوق ادبي

  ***
  *
  بایگانی
  شعر دیگران
بیاد هوشنگ گلشیری

 
  ***
  *
 

دسته بندی

  قلم سرخ
جوهر سرخ
کلام سرخ
شعر سرخ
نقد سرخ

 
  ***
  *
 

دوستان 

  پاتوق ادبی
بی تو هرگز
عينالي
دور از خانه
رهگذر نامه
سلول
چراگاه
در قعر هاويه‌ي نوشتن
حلقه سه شنبه
ربط دار
داستان کوتاه ، مقاله و دستنوشته
دلتنگی های من وتو
تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم
اینجا داستان
سرزمین من
خودنویس
پاستا
داستانک من
قصه گی
قصه خوانی
عقل سرخ
حلقه ادبي
ادبيات داستاني/خليل رشنوي
ترشحات مغزي من
اندرونيته
مکتوب من
داستان های خلیل رشنوی
دغدغه های یک منتقد
نو
قورماقه ای روی تیفال
تاریک خانه
اول شخص مفرد
سورئالیست
انگار نه انگار
برهوت
پاگرد
چوک
من خواب دیده ام
چرک نویسی در زمهریر
داستان های خدایی
من، کهنه، مثل قهوه ای
کیوسک ویتینگ
صفحه سیزده
فلش
منو
یک پنجره
شمال از شمال غربی
روایت پارسی
با من دست بده
ذهنیت
توی کیوسک
ماه هفت شب

 
   
   
   
 
  شعر دیگران
 

آن زمان که عشق را، عاطفه را،

و مهربانی را زنده به گور می‌کردند

نمی‌دانستند که امروز سنگ‌ها حکم‌فرمایی خواهند کرد

و این سنگ ها

مشت برکشیده‌ی همان خاک‌هایی هستند

که با آن احساس را در گور نهادند

و فولاد جانشین خاک شد و

مقرنس‌های گلی، شدند شبکه‌هایی از بی‌رگی

که درک نور برایشان مفهومی نبود

و ندانستند که همان درخاک ماندگان

جوانه زدند و جوانه شان با مهر به اوج رسید و خواهد رسید

روزی که تیشه به ریشه‌شان زنیم

و دوباره نور را بر زندان‌های تاریکشان خواهیم ریخت

و ابدیت محض در خاک نخواهد ماند                                                    

                                                                               شاعر: بنفشه

                     


نوشته شده در  سه شنبه نهم تیر 1388ساعت 10 قبل از ظهر  توسط الهه علی‌خانی  
 
 
  بیاد هوشنگ گلشیری
 

وقتی نباشی

آینه ها ی دردار

معصومیت بره های گمشده از یادشان می رود

ولی من                                                      

         - همیشه-

              در تاریکی ماه 

   تو را می بینم دنبال حس سیال ِ خاموشی انسان ها

                       دهلیزهای نمور وجن زده را پایین می روی

  پ.ن - جناب  رشنوی برای ویرایش ممنون

          


نوشته شده در  شنبه شانزدهم خرداد 1388ساعت 8 بعد از ظهر  توسط الهه علی‌خانی  
 
 
 
 
                        شازده احتجاب          آینه ها دردار          

                               شازده احتجاب                                                                    کریستین و کید

                           بره گمشده راعی            معصوم پنجم                   جن نامه

                                   بره گمشده راعی                  معصوم پنجم                               جن نامه

 

                                                                      

                                                                        داستانهای کوتاه

 


نوشته شده در  شنبه شانزدهم خرداد 1388ساعت 8 بعد از ظهر  توسط الهه علی‌خانی